هواپیمای B2

هواپیمای B2

هواپیمای بی 2 ملقب به روح، بمب افکنی چند ماموریته است که قادر به حمل بمب های معمولی و اتمی نیز می باشد. این بمب افکن به عنوان گامی بلند در تکنولوژی هوایی، نقش مهمی را در برنامه به روز سازی بمب افکن های آمریکایی ایفا نموده استاین هواپیما، دارای قدرت آتش یا رهاسازی بمب به میزان بسیار زیاد و در هر مکانی ازجهان است که حتی دفاع های زمینی بسیار نیرومند نیز حریف این بمب افکن نمی شوند.


این هواپیما در مقایسه با دیگر بمب افکن های عمده آمریکایی مانند بی 52 و بی1 بی، قابلیت انعطاف پذیری و موثر بودن بسیاری را با خود به همراه دارد و قابل ترین گونه در میان بمب افکن های سرنشین دار است. مهمترین ویژگی این بمب افکن، پنهان کاری و مخفی بودن آن از دید رادار است که توانایی بی نظیری در انهدام ارزشمند ترین پایگاه های دشمن حتی در قلب پدافند های هوایی بسیار سنگین به این هواپیمای بمب افکن می دهد. این ویژگی ها، تماماً موجب شده اند که بی 2 به عنوان تنها بمب افکن قرن بیست و یکم شناخته شود. ویژگی های پنهان کاری، آیرودینامیکی و توانایی حمل مقدار زیادی تسلیحات، این بمب افکن را از سایر بمب افکن های موجود در خدمت متمایز و جدامی سازد. بدین وسیله، این هواپیما قادر است به دور از ترس از شناسایی به وسیله رادار دشمن، در ارتفاعات بالا به عملیات و تجسس پرداخته و آزادی عمل فوق العاده ای نیز داشته باشد

.

 

همچنین این هواپیمای بمب افکن، به عنوان یک هواپیمای میان قاره ای شناخته می شود، چرا که برد بدون سوخت گیری آن حدود 9.600 کیلومتر بوده و در صورت سوخت گیری هوایی مجدد، دارای برد نامحدود گشته و توانایی سفر به هرجایی در دنیا را خواهد داشت. پنهان کاری این هواپیما در مقابل حتی سیستم های بسیار پیشرفته راداری دنیا، ترکیبی از کاهش اشعه های گرمازای مادون قرمز، صداهای حاصله از موتور ها و ویژگی های بصری یا دیداری که با چشم قابل روئیت است، می باشد. البته جنبه های مختلفی از راز های پنهان کاری این هواپیما، جزو اسرار و اطلاعات طبقه بندی شده اند و اینک، ما تنها می دانیم که استفاده از مواد کامپوزیتی در بدنه، لایه های ویژه جذب امواج روی بدنه و سرانجام طرح بال پرنده، همه و همه به مخفی بودن هر چه بیشتر این بمب افکن کمک می نمایند. ممکن است شما هم دقت کرده باشید که این بمب افکن، دارای سکان عمودی، افقی و یا پایدار کننده های ثبات و حتی نشانی از بدنه هواپیما نیست. این چنین طراحی جالب و زیرکانه ای، به طرح بال پرنده موسوم است که در آن، هواپیما به شکل یک بال که تمامی تجهیزات در این بال تعبیه شده اند طراحی می گردد و امکان پیچش و غلت خوردن توسط تغییر مرکز ثقل هواپیما و یا سطوح کنترلی انتهای این بال پرنده صورت می گیرد، که از مزایای چنین طراحی، می توان به کاهش سطح برخورد امواج راداری اشاره نمود


در این هواپیما، صداگیرهای ویژه ای برای موتورهای آن در نظر گرفته شده و گازهای موتور نیز قبل از آزاد شدن در فضا، به طور کامل سرد می گردند و اثر مادون قرمز آنان به طور کامل رفع می گردد. همچنین این بال پرنده در قسمت انتهایی به شکل دندان اره ای طراحی شده که این نیز خود نوعی کمک به ویژگی پنهان کاری این بمب افکناست. سپیریت قادر به حمل بازه گسترده ای از انواع بمب های هدایت لیزری، بمب های جی دم و مارک و بمب های هسته ای است که توانایی فوق العاده آن را به طور قابل توجهی مشهود می سازد، چرا تمام این تسلیحات نیز در محفظه های داخلی حمل می شوند. اینهواپیما، به صورت مشترک میان شرکت های مشهور آمریکایی نورث روپ گرومن، بوئینگ، هیوز و لینک دیویژن طراحی و ساخته شده است.

B2 'Spirit' stealth bomber

 

برای پیشرانش این هواپیما، از چهار موتور توربوفن F-118 جنرال الکتریک با قدرت هر یک 17.300 پوند بهره برداری می شود که همانطور که در بالا ذکر گردید، تدابیر ویژه ای در خروجی های این موتورها به کار رفته است. طول این بمب افکن حدود 20 متر و طول دو سر بال آن 52.12 متر است که از این نظر، هواپیمایی بیشتر در عرض است و به خاطر طرح بال پرنده، جای تعجبی هم ندارد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما، گاه به حدود 152 تن هم می رسد و دارای سقف پروازی معادل 15 کیلومتر است. این بمب افکن، با وجود پیچیدگی نسبی بیشتر نسبت به اسلاف خود، تنها دارای دو خدمه در مقابل برای مثال پنج خدمه برای هواپیمای بی 52 است که خود نکته ای قابل توجه استدر این بمب افکن، خلبانان در کنار هم، سرخلبان سمت چپ و مسئول تسلیحات نظامی در سمت راست، قرار می گیرند. مهم ترین عملیات این هواپیما به زمانی باز می گردد که در عملیات آمریکا بر ضد صربها، این هواپیما از ایالت میسوری آمریکا برخاسته و پس از بمباران کوزوو در شرق اروپا، با موفقیت به همان نقطه مراجعت نمود.

 

در دیگر ماموریتی که این هواپیما انجام داده است مربوط به 3 روز اول جنگ با طالبان در افغانستان می شود

در این سه روز سه فروند از این بمب افکن از پایگاه هوایی در غرب امریکا بلند شده و طی چند سوخت گیری به افغانستان رسیده و انجا را بمباران کرده و پس از ان به جزیره ای در اقیانوس هند ربته و در انجا مجددا سوخت گیری کرده(بدون خاموش کردن موتورها) و به پایگاه اولیه خود بازگشت. لازم به ذکر است که در دو تا از این پروازها به مدت 40 ساعت بوده و پرواز سوم 44 ساعت به طول انجامید.

 

از نقاط ضعف این هواپیما به سیستم راداری و ضد راداری این هواپیما می توان اشاره کرد که باید پس از هر پرواز ان را بازسازی کرد.

 

مشخصات

نوع کاربری: بمب افکن سنگین جند منظوره

شرکت سازنده: نورث روپ گرومن

تعداد خدمه: 2 نفر شامل خلبان وافسر تسلیحات

اخرین قیمت:1157 میلیون دلار

تعداد و نوع موتور: 4 عدد موتور توربوفن مدل F-118-GE-100ساخت جنرال الکتریک با تراستی برابر 17300 پوند در هر کدام

وزن خالی: 73480 کیلوگرم

حداکثر وزن: 152630 کیلو گرم

حداکثر سرعت: 890 کیومتر بر ساعت

حداکثر ارتفاع پروازی: 50000 پا

حد اکثر برد: بدون سوخت گیری 9600 با سوخت گیری نا محدود

طول:  20.9متر

عرض: 52.12 متر

ارتفاع: 5.1 متر

تسلیحات:

 

NUCLEAR                     CONVENTIONAL           PRECISION
16 B61                         80MK82                      16JDAM(2000 lb GBU-31)
16 B83
                         ۱16MK84                    8 AGM-154 JSOW

                                   36 CB U87                  8 GBU-37 Bunker Busters

                                   36 CB U89                  8 EGB-28 (Enhanced GBU-37)

                                    36 CB U97                 AGM-158 (JASSM)

 

 

تاریخچه: اولین پرواز در 17 جولای 1989 میلادی است و تاکنون 21 فروند از ان ساخته شده است

قاهر313

قاهر اف-۳۱۳ نام جت جنگندهٔ تک سرنشین و رادارگریز ساخت ایران است که در ۱۴ بهمن ۱۳۹۱ توسط رئیس جمهور محمود احمدی‌نژاد رونمایی شد. طبق اظهارات احمد وحیدی وزیر دفاع ایران، این جنگنده دارای سطح مقطع راداری بسیار کم بوده و با تجهیزات پیشرفته ساخته شده و به سامانه‌های الکترواویونیک مجهز می‌باشد. به گفته وی این جنگنده قادر به حمل تسلیحات پیشرفتهٔ بومی بوده و از قدرت تهاجمی بالایی برخوردار است. وحیدی قابلیت نشست و پرواز با طول باند کوتاه، توانایی انجام عملیات پروازی در ارتفاع پست و تعمیر و نگهداری آسان و سریع را از دیگر ویژگیهای این جنگنده برشمرد. هرچند برخی از کارشناسان بین المللی آ

مشخصات فنی

خمیدگی رو به پائین بال‌های قاهر-۳۱۳ به بوئینگ برد آف پری که در دهه ۱۹۹۰ برای آزمایش‌های پنهان کاری ساخته شد شباهت دارد

قاهر یک جنگنده جت تک موتوره و تک سرنشینه با دو ورودی هوا در دو طرف کابین خلبان است. طول قاهر 14 متر و فاصله دو سر بال کمتر از 8 متر است.[۲] امکان تحلیل دقیق مشخصات نمونه‌ای از این هواپیما که به معرض نمایش گذاشته شده وجود ندارد اما برخی از ویژگی‌های این طرح در مورد قابل پرواز بودن آن جای سوال ایجاد می‌کنند و اگر هم قابل پرواز باشد بسیار ضعیف طراحی شده است. تصاویری از پرواز این هواپیما پخش شده که به گفته دیوید چنسیوتی بیشتر به پرواز کنترل از راه دور یک مدل هواپیما شباهت دارد تا پرواز یک جت جنگنده مدرن. دیو ماجومدار هم در پایان تحلیلی که از مشخصات این هواپیما ارائه داده با تردید بسیار حدس می‌زند که این هواپیما یک مدل آزمایشی باشد و به عنوان یک بستر آزمایشی ساخته شده است. سال‌ها پیش ایران یک ماکت از هواپیمای شفق را نیز به نمایش گذاشت اما هیچگاه به یک هواپیمای قابل پرواز تبدیل نشد.[۳]

گزارش خبرگزاری مهر

۱-از دو ورودی و مکنده هوا برای رساندن اکسیژن به موتور استفاده شده است؛ با توجه به زاویه غیر مستقیم ورودی هوا نسبت به موتور، بازتاب راداری آن کاهش یافته، و آن را زاویه‌دار ساخته‌اند تا بتواند انرژی موجی رادار را جذب کند، همانند آن چیزی که در F35 دیده می‌شود.
۲-گازهای داغ خروجی موتور قبل از خروج با هوای خنک مخلوط می‌شوند، تا تاثیر گرمایی بر سطح هواپیما کاهش یابد.
۳-از مواد جاذب-راداری در بدنه استفاده شده است، تا انرژی موجی را جذب و بازتاب راداری آن کاهش یابد.
۴- باتوجه به طول و ارتفاع کم ۱۶ و ۴ متری که برآورد شده است، هواپیما دارای دو محفظه با ظرفیت دو بمب ۲۰۰۰ پوندی، یا تعداد بیشتری موشک هوشمند کنترل شونده، یا حداقل ۶ موشک هوا-به-هوا در رسته R-17 یا PL-12 می‌باشد.[نیازمند منبع]

اظهار نظرات

  • به گفته دیوید چنسیوتی کارشناس هوانوردی و خلبان سابق نیروی هوایی ایتالیا قاهر-۳۱۳ از «آئرودینامیک غیر قابل قبول و زیبایی هالیوودی» برخوردار است و به طرز خنده آوری برای ایفای نقش یک جت جنگنده کوچک است. به گفته وی کابین خلبان بسیار ساده تر از کابین یک جنگنده پیشرفته است و به کابین هواپیماهای کوچک شخصی شباهت دارد. دماغه هواپیما هم کوچکتر از آن است که بتوان راداری در آن قرار داد. ورودی‌های هوا بیش از اندازه کوچک هستند و هیچ نوع اگزوز خروجی برای قسمت موتور وجود ندارد و اگر از پس سوز موتور استفاده شود کل جت ذوب خواهد شد. وی هم معتقد است که قاهر-۳۱۳ در مجموع شبیه یک مدل آزمایشی بزرگ است.[۴]
  • دیوید ماجومبار در Flight Global نوشته که قاهر-۳۱۳ شباهت مبهمی با هواپیمای آزمایشی بوئینگ برد آف پری (Boeing Bird of Prey) دارد که برای تست‌های پنهان کاری ساخته شده بود. اما برخلاف برد آو پری از طراحی منشوری استفاده می‌کند که یادآور اولین پروژه‌های هواپیماهای پنهان کار آمریکا مثل پیش نمونه لاکهید هو بلو (Lockheed Have Blue) در دهه ۱۹۷۰ است که بعداً به تولید اف-۱۱۷ نایت‌هاوک منجر شد. همچنین نوشت «با توجه به اندازهٔ بسیار کوچک هواگرد و تک‌موتوره بودن آن، قاهر-۳۱۳ احتمالاً از مدل مهندسی معکوس شدهٔ موتور توربوجت جنرال الکتریک جی-۸۵ – موتور جنگنده اف-۵ – استفاده می‌کند.»[۵]
  • شبکه خبری بی بی سی در گزارشی نوشته که به نظر می‌رسد این هواپیمای یک کپی ارزان قیمت از اف ۲۲ رپتور و توانایی‌های آن باشد.[۶] روزنامهٔ اسرائیلی هاآرتص نیز طی گزارشی نوشت که فیلم نشان داده شده از پرواز هواپیما، مبهم و به نظر فقط یک پهپاد بود.[۷]
  • تال اینبار کارشناس هوانوردی اسرائیلی در گفتگو با معاریو قاهر-۳۱۳ را بیشتر شبیه به یک ماکت فایبرگلاس یا مقوایی توصیف کرده تا یک جنگنده بمب افکن رادارگریز چندمنظوره که رسانه‌های ایران آن را معرفی کرده‌اند. وی گفته: «این یک هواپیما نیست چون یک هواپیمای واقعی اینگونه نیست». اما یک مهندس هوافضای دیگر که به طور ناشناس با تایمز اسرائیل گفتگو کرده گفته هرچند مشخص است که این هواپیما یک نمونه قابل استفاده نیست اما طرح پیشرفته پنهان کاری به همراه مانورپذیری فوق العاده در آن به کار رفته و هرچند از توانایی بمباران برخوردار نیست اما پتانسیل این را دارد که به یک هواپیمای رهگیر تبدیل شود. به گفته وی ایران به یک رهگیر دفاعی با قدرت غافلگیری نیاز دارد و اندازه قاهر-۳۱۳ در حدی هست که بتواند موشک‌های هوابه هوای واقعی را حمل کند.[۸]
  • به نوشته دیوید چنسیوتی و رابرت جانسون در بیزینس اینسایدر لبه‌های قاهر-۳۱۳ به لبه‌ها و زاویه‌های منحصر به فرد اف-۲۲ شباهت دارد و شکل دم‌های آن بیشتر شبیه به اف-۳۵ است. قاهر-۳۱۳ دو کانارد بزرگ دارد که به نظر ثابت می‌رسند. ایران به ساخت ماکت‌ها و سیستم‌هایی که هیچگاه قرار نیست پرواز کنند معروف است اما اگر قاهر-۳۱۳ اینگونه نباشد و یک پیش نمونه واقعی باشد برای تامین یک نیاز منحصر به فرد ایرانی ساخته شده است. از آنجا که برتری هوایی در مقابل حدود ۲۰۰ هواپیمای ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا که در بحرین مستقر است برای ایران غیرممکن به نظر می‌رسد تنها کاری که ایرانی‌ها در مواجهه با آمریکا می‌توانند انجام دهند دست یافتن به برتری عددی در مقابل کشتی‌های آمریکایی با استفاده از قایق‌های کوچک تندرو و موشک‌های آنها است. اما این قایق‌ها به سرعت با یورش هلیکوپترها و هواپیماهای آمریکایی روبرو خواهند شد و اکثر متخصصصان جنگ دریایی معتقدند که برتری هلیکوپتر در جنگ با قایق به قدری زیاد است که اصلا نمی‌توان رویارویی آنها را در نبرد توصیف کرد. اما اگر یک تهدید هوایی علیه هلیکوپترها ایجاد شود و تمرکز آن‌ها را بر هم زند اوضاع تغییر می‌کند. ایران در یک دهه اخیر تلاش کرده با طراحی سلسله‌ای از هواگردها این پروژه نظامی را تکمیل کند. پروژه‌ای که ایران به سختی بر روی آن تمرکز کرده اما به ندرت به آن اشاره می‌کند. این هواگرد باید بتواند از قایق‌های تندرو کلاس بردستون در جنگ با ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا پشتیبانی کند. ایران برای این منظور چند هلیکوپتر سبک تهاجمی/شناسایی هسا شاهد در اختیار دارد اما آنها به خوبی مسلح نیستند و برد عملیاتی کافی هم ندارند. جت دیگر تولید داخلی ایران یعنی جنگنده صاعقه هم در مقابل توانایی‌های ناوگان جنگی آمریکا کاری از پیش نخواهد برد، اما شاید مدلی از قاهر بتواند نقطه ضعف قایق‌های بردستون را پوشش دهد[۹]
  • خبرگزاری مهر در پاسخ به تردیدهایی که در مورد ویژگی‌های غیرعادی این هواپیما مطرح شده و دلایلی که در مورد ناتوانی آن برای پرواز آورده شده ده ویژگی برتر «قاهر» را بر شمرده است. دیوید چسنیوتی با نقل این ده ویژگی می‌نویسد که هیچکدام از این ده ویژگی تغییری در مسائلی که او در مورد این هواپیمای عجیب و غریب اشاره کرده است ایجاد نمی‌کنند.
ن را شبیه به یک مدل آزمایشی دانسته‌اند.[۱] و برخی نشریات داخلی، مانند دانستنیها، فیلم پرواز را به نمونه کنترل از راه دور نسبت دادند. «قاهر» به معنای چیره‌شونده و ۳۱۳ برگرفته از ۳۱۳ یار برگزیدهٔ امام مهدی، امام دوازدهم شیعه‌است

معرفی آموزشگاه خلبانی بوتیا ماهان

شرایط عمومی ورود به آموزشگاه خلبانی بوتیا ماهان:

·        حداقل سن ١٨ سال تمام

·        دارا بودن حداقل مدرک تحصیلی دیپلم متوسطه

·        دارا بودن گواهی پایان خدمت وظیفه عمومی و یا معافیت دایم غیر پزشکی به استثنای بانوان

·        موفقیت در آزمون کتبی( زبان انگلیسی)

·        صلاحیت پزشکی

 

مقطع PPL

·        گذراندن دوره آموزش زمینی به مدت٤ الی ٥ ماه با توجه به سطح استاندارد دانشجو در حین دوره

·        تجارب پروازی: مجموع کل ساعات پرواز حداقل ٥٠ ساعت

مقطع

مقطع IR

·        دارا بودن گواهینامه PPLوCPL

·        تجارب پروازی: ٤٠ساعت پرواز با دستگاه Instrument Time

·        گذراندن دوره آموزشی به مدت ٤ الی ٥ ماه با توجه به سطح استاندارد دانشجو در حین دوره

·        چنانچه متقاضی با شبیه ساز پرواز نموده باشد ((flight simulator دفتر گواهینامه ها، امتحانات و امور پزشکی مجاز خواهد بود تا حداکثر ٢٠ ساعت از اینگونه پروازها را به عنوان ((Ground Instrument Time در قالب مجموع ٤٠ ساعت پرواز را پذیرفته و محاسبه نماید. مشروط بر اینکه پروازها تحت نظارت معلم واجد الشرایط دفتر گواهینامه ها – امتحانات و امور پزشکی و در سیمیلاتور و یا link مورد تایید انجام شده باشد.

دانشجویان داوطلب بایستی دارای دیپلم (ترجیحاً ریاضی فیزیک ) ، تسلط به زبان انگلیسی ، دارای معافی نظام وظیفه یا تحصیلی باشند ، معافیتهای پزشکی قابل قبول نمی باشد .

·        دانشجویان پس از قبولی در امتحانات ورودی جهت اطمینان از سلامتی کامل جهت خلبانی به پزشک هوایی معرفی و در صورت قبولی در کلاسهای مربوطه شرکت می نمایند .

·        دوره PPL کلاس زمینی پنج روز در هفته می باشد بمدت چهار ماه دایر می گردد .

o       الف )دانشجویان بایستی از مفاد درسی مربوطه پس از پایان هر درس حداقل نمره 70% را کسب نموده و در امتحان نهایی از کلیه دروس نیز نمره قبولی 70% را کسب نمایند .

o       ب ) هریک از  دانشجویان طبق مقررات مربوطه 35 ساعت پرواز نموده و پس از معرفی به استاندارد پرواز هواپیمایی کشوری (اداره کل گواهینامه ها) و کسب قبولی 10 ساعت پرواز باقیمانده را زیر نظر استاد (Check Pilot) از استاندارد گذرانده و موفق به اخذ گواهینامه PPL خواهد شد .

·        دوره CPL چهار ماه کلاس زمینی و پس از قبولی در تک تک دروس و امتحان نهایی 105 ساعت پرواز Local و ناوبری را طبق طرح دروس مربوطه می گذرانند ، زمان پروازی شش ماه و جمع مدت CPL نه ماه به طول می انجامد و مدت مذکور بستگی به شرایط جوی خواهد داشت .

o       تذکر : دوره IR دانشجو بایستی کلیه مفاد درسی کلاس زمینی Instrument را در سه ماه گذرانده و پس از قبولی در امتحانات مربوطه نسبت به پرواز در دو مرحله بشرح زیر اقدام نماید .

·        در این مرحله دانشجو با هواپیماهای دو موتوره دوره مربوطه را طبق مقررات به پایان
می رساند .

·        استفاده از مهمانسرا در زمان پرواز شامل خوابگاه (هر سه دانشجو یک سوئیت مجهز) سه وعده غذا ، سرویس ایاب و ذهاب از مهمانسرا به فرودگاه و بالعکس که در اینصورت برای هر شب اسکان در مهمانسرای ماهان بیست و پنج هزار تومان در نظر گرفته می شود ، چنانچه دانشجو از خوابگاه و غذا استفاده ننماید ساعت پرواز محاسبه می شود .

·        دانشجویان به تناسب دوره باید دارای برگه چک پزشکی معتبر بوده و از نظر زبان انگلیسی نیز برای آموزش خلبانی مشکلی نداشته باشند .

·        نوع هواپیماها : تعداد ده فروند هواپیمای آوزشی جدید از نوع یک موتوره Diamond Star DA-40  و دو موتوره DA-42 که مجهز به سیستمهای ناوبری جدید و Glass Cockpit
می باشد . ·        صلاحیت پزشکی: چنانچه متقاضی دارای گواهینامه شخصی ((PPL باشد جهت درج مجوز پرواز با دستگاه باید تحت ارزیابی شنوایی کلاس ١ قرار گیرد . متقاضیان دارنده گواهینامه CPLو ATPLهلیکوپتر باید دارای صلاحیت پزشکی مربوط به گواهینامه خود باشد.

CPL

·        دارا بودن گواهینامه PPL

·        گذراندن دوره آموزشی به مدت ٤ الی ٥ ماه با توجه به سطح استاندارد دانشجو در حین دوره

·        تجارب پروازی:  چنانچه متقاضی دوره آموزش زمینیCPL را گذرانده باشد مجموع ساعات پرواز نباید کمتر از ١٥٠ ساعت باشد.

·         صلاحیت پزشکی: متقاضی باید تحت ارزیابی پزشکی از نوع کلاس ١ قرار گیرد . ·        صلاحیت پزشکی: متقاضی باید تحت ارزیابی پزشکی از نوع کلاس ٢ قرار گیرد.

شبیه ساز پرواز

شبیه‌ساز پرواز سیستمی است که برای تقلید (یا شبیه‌سازی) رفتار هواگردها به ویژه هواپیما ساخته می‌شود.

شبیه‌ساز پرواز از حد بازی‌های کامپیوتری تا دستگاه‌های بزرگ چند میلیون دلاری ساخته می‌شود. شبیه‌سازهای قدیمی عمدتاً سیستم‌های مکانیکی و الکترومکانیکی بودند. با پیشرفت فن‌آوری رایانه و کاربرد نرم‌افزار، شبیه‌سازهای امروزی توانائی تقلید تقریباً تمام جنبه‌های پرواز هواپیما را دارند.

از شبیه‌ساز پرواز برای تربیت خلبانان و نیز پژوهش استفاده می‌شود. نرم‌افزارهای شبیه‌سازی نیز برای رایانه‌های شخصی ساخته شده‌است.

همچنین افراد عادی جامعه می توانند با نصب شبیه سازهای پرواز برروی رایانه شخصی خود در منازل پرواز در دنیای مجازی اما واقعی را تجربه کنند و آموزش خلبانی را فرابگیرند بی آنکه آنان را خطری تهدید کند .... شبیه ساز پرواز در دو نوع صنعتی و معمولی در بازارهای جهان موجود است، صنعتی همان شبیه سازهای پروازی می باشند که شرکت های هواپیمایی و آموزشگاه های خلبانی آن را تهیه می کنند که ظاهری مکانیکی دارند و دارای جک و یا بدون جک می باشند که خلبانان و دانشجویان را برروی آنان آموزش می دهند. شبیه ساز پرواز معمولی همان نرم افزاری است که برروی کامپیوتر و لپ تاپ قابل نصب است و کاربران می توانند افراد عادی جامعه باشند و کسانیکه تمایل دارند تجهیزات اضافی مانند : یوک (فرمان هواپیما)، پدال، تراتل (دسته گاز هواپیما) و ... را داشته باشند می توانند آنها را تهیه نمایند.

سایتهای ایرانی

موشک های هوا به هوا در ایران

موشک هوا به هوای AIM-۷ Sparrow :
 
 
این موشک، یک موشک هوا به هوا از نوع هدایت شونده راداری با برد  تقيريبي ۴۰ كيلومتر و یک کلاهک انفجاری بسیار قوی است.ویژگی های عملیاتی مختلفی دارد از جمله : قابلیت استفاده در هر نوع آب و هوا و هر ارتفاعی و قابیت حمله به انواع هواپیماها و موشکهای پیشرفته از هر جهتی. سری این موشک ها دارای هدایت نیمه فعال راداری می باشد.
امواج راداری و بهره بردن از سیستم کنترل هیدرولیکی سطح، این موشک را در جهت هدف خود تثبیت و هدایت میکند نیروی محرکه ان توسط سوخت جامد فراهم می شود.اسپارو دارای محدودیت هایی نیز هست از آن جمله این که هواپیمایی که آن را شلیک می کند باید هواپیمای مورد نظر را در رادار خود نگه دارد و برای این منظور باید مستقیم به سمت هدف حرکت کند.
 
 این موشک بر روی F-۱۴ , F-۱۵ ,F-۱۸, F۱۶ نیز نصب میشود.
 
اين  موشك در طول جنگ نیز با کمک جنگنده های اف-۴ و اف-۱۴ انواع مختلف جنگنده های عراقی از جمله میراژ اف-۱، میگ-۲۱ و ۲۳، سوخو-۲۲، سوپر اتاندراد، بمب
موشک هوا به هوای  AIM-۹ Sidewinder :
 
 
موشک سایدوایندر با بیشینه بردی حدود نه کیلومتر، یک موشک حرارت یاب ساخت ایالات متحده است که در جنگ های مختلفی حضور داشته و کارنامه موفقی از خود بجای گذاشته است.این موشک دارای بدنه ای استوانه ای شکل است دارای بال های تثبیت کننده غلتان و همچنین دارای ۲ بالچه جداشدنی است که مسئولیت کنترل سطح را بر عهده داشته و همچنین باعث افزایش مانورپذیری موشک می شود.این بالچه ها به حالتی عمود بر بال های عقب و پشت دماغه آن قرار می گیرند. اجزای اصلی موشک عبارتند از : هدایت گر مادون قرمز ، هدف یاب نوری فعال ، کلاهک انفجاری و موتور موشک.
سیستم هدایت مادون قرمز موشک را قادر می سازد تا اگزوز موتور هواپیما را مورد هدف قرار دهد. این سیستم از سایر سیستم های هدایتی ارزان تر است و می توان آن را در روز یا شب و یا در حالت های جنگ الکترونیکی مورد استفاده قرار داد. این سیستم همچنین شرایطی برای خلبان ایجاد می کند تا موشک را شلیک کند و از منطقه خارج شود ویا حات تدافعی – فرار به خود بگیرد در حالی که موشک خود را به سمت هدف هدایت می کند. این موشک دارای ۱۱ گونه است در طی فرایند تکمیل آن ساخته شده اند و سعی شده در هر گونه نواقص موارد قبلی رفع شود. 
در طول جنگ تحمیلی نیز این موشک بوسیله جنگنده های ک هوا به هوای AIM-54A Phoenix :
 

ترکیب جنگنده اف-14 و موشک فونیکس یکی از کشنده ترین ترکیب های جهان است که می تواند برای هر جنگنده ای خطرناک باشد، این موشک که بردی حدود 150 کیلومتر دارد، تنها برروی جنگنده اف-14 تامکت قابل نصب است و هر فروند اف-14 در آن واحد می تواند شش فروند موشک فونیکس را حمل کرده و به کمک آنها بطور همزمان با شش هدف درگیر شود و آنها را از بین ببرد، این موشک در جریان جنگ هشت ساله کارنامه فوق العاده موفقیت آمیزی از خود برجای گذاشت و شکار دهها جنگنده عراقی به مانند بمب افکن های سنگین توپولف Tu-22، انواع مختلفی از میگ ها، سوخوی Su-22، میراژ اف-1 و سوپر اتاندارد و حتی موشک های کروز چینی C-601 را بنام خود ثبت کردند. تخمین زده می‏شود که در طی جنگ ایران و عراق تعداد 130 شکار قطعی به نام اف14 های نیروی هوایی ایران به ثبت رسیده است و برای 23 نبرد هوایی دیگر نیز احتمال داده می‏شود پیروزی از آن تامکت بوده باشد. بدین ترتیب حدود 153 شکار هوایی را می‏توان به نام تامکتهای ایرانی به ثبت رساند.
نیروی هوایی ايران (IRIAF)، بین 170تا 190موشک AIM-54A را در طول جنگ 8 ساله شلیک کرده است، که حدود 70 درصد آنها موفق به ساقط کردن هدف خود شده‏اند.
 
تعداد کمی از این موشک ها پس از جنگ باقی ماندند که قابل استفاده نیستند، بهمین دلیل نیز نمونه هواپرتاب موشک هاوک تحت عنوان سجیل که گاها بعنوان AIM-23B SkyHawk نیز شناخته می شوند جایگزین آنها شد، از جمله مشکلات موشک سجیل وزن بسیار زیاد آن و همچنین تعداد قابل حمل کم برای هر فروند (هر فروند اف-14 تنها می تواند دو فروند موشک سجیل را بطور همزمان حمل کند) است.
 
البته در سالهای اخیر، گفته می‏شود تعدادی از موشکهای AIM-54C از طریق دلالان بازار سیاه به دست ایران رسیده اند و ایرانیان توانسته اند گونه های قدیمی AIM-54A را به نوع C تبدیل نمایند؛ ضمن اینکه گزارشاتی دال بر ساخت نوعی بومی موشک فونیکس توسط صنایع نظامی ایران رسید است که توانی مشابه AIM-54C را دارد. همچنین پس از بازنشست کردن تامکت و فونیکس در نیروی دریایی، حدس زده می‏شود به تاریخ ژانویه 2007، حدود 200 میلیون دلار از قطعات حساس، موشکهای AIM-54C و رادارهای موجود در انبار نیروی دریایی ایالات متحده، از طریق قاچاقچیان بازار سياه اسلحه، توسط ایران خریداری گشته است.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-14
 
 
 
 
تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک فونيكس(زير بدنه)
موشک هوا به هوای: R-60 Aphid 
 
 
در سالهای پایانی دهه 1960، دفتر طراحی مولنیا (Molniya)، کار طراحی اولین موشک تاکتیکی هوا به هوا را آغاز نمود، نام آن K-60 یا (R-60 یا Object 62) بود. این موشک مجهز به یک هدفیاب مستقل از نوع حرارتی (Infrared) بود. (یعنی مستقل از هواپیمای شلیک کننده، هدف خود را پیدا می‏کرد) تولید انبوه این موشک به سال 1973 آغاز شد و بر روی جنگنده‏های مختلفی نصب و به کار گرفته شد.
 
R-60 یک موشک حرارت یاب برای نبردهای هوایی بوده  كه به طور فوق‏العاده‏ای کوچک است و نصف سبک‏ترین موشک هوا به هوای غربی وزن دارد  و آن را می توان با موشک آمریکایی سایدوایندر مقایسه کرد، موشک آفید دارای برد 10 کیلومتر است. سيستم هدايت اين موشك بر اساس حرارت یابی گازهای خروجی موتور (Infrared) است و سر جنگي 6 کیلوگرم که 1.6 کیلوگرم آن، اورانیوم ضعیف شده است زیرا اورانیوم چگالی بالایی دارد و به راحتی در فلزات نفوذ می‏کند.
 
اين موشك امروزه در نیروی هوایی فقط برروی Su-24 ها و Su-25 ها استفاده می شود و در مورد MiG-29 جای خود را به موشک پیشرفته تر R-73 Archer داده است. همچنین با تغییرات جزئی می توان این موشک را بجای موشک ناتوان PL-7 برروی جنگنده های چینی اف-7 نصب نمود، از تعداد موشک های آفید نیروی هوایی اطلاع دقیقی در دست نیست.
 
موشک R-60  موشکی بود که در جریان جنگ یوگوسلاوی توسط میگهای29 آن کشور شلیک شده و باعث سرنگونی يك فروند F/A-117 ایالات متحده شد.خلبان یک MiG-29A نیروی هوایی یوگسلاوی، با استفاده از سیستم IRST (هدفیاب حرارت موتور) توانست با رادار خاموش، خود را از دید جنگنده‏های ناتو مخفی کرده و سپس با موشک R-60 جنگنده‏ی 120 میلیون دلاری اف117 را سرنگون سازد.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي: SU-25,SU-24,MIG-29
 
 
 
 
جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آفيد(موشك كوچكتر)
 
 
 
موشک هوا به هوای: PL-7
 

موشک هوایی کوتاهبردPL-7 توسط کارخانه ی موتور هوایی ژوژ و توسعه یافته و در واقع نمونه ی مهندسی معکوس از موشک فرانسوی ماژیک R-550می باشد و توسعه موشک از سال 1982 شروع و نخستین شلیک آزمایشی آن در اواخر سال 1984 انجام شد.تولید رسمی از این موشک در سال 1987آغاز گردید.
 
موشک PL-7 یک کپی ناقص از موشک حرارت یاب فرانسوی R-550 Magic (ماژیک) است که توسط چین تولید شده و بهمراه جنگنده های ناتوان F-7 به ایران وارد شد، این موشک دارای برد محدود 3 تا 5 کیلومتر می باشد.نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران در سال 1992 پروژه ای را برای نصب موشک های چینی حرارت یاب PL-7 که خود کپی ناقصی از موشک ماژیک بودند بر روی هواپیماهای F-4 و F-5 راه اندازی کرد. در نمایشی در پایگاه یکم شکاری یا فرودگاه مهرآباد در سال 1995 هواپیماهای F-5 با ریل های جدید موشک های چینی به پرواز درآمدند. این هواپیماها همگی مجهز به موشک های تقریباً بی مصرفPL-7 در موقعیتی عجیب در نوک بال ها نصب شده بودند. این پروژه که با هزینه ای چند میلیون دلاری راه افتاده بود، ابتدا به کمک تکنسین های چینی شروع شد، اما نتایج چندان رضایت بخش نبود. با صدای اعتراضاتی که از پرسنل نیروی هوایی شنیده شد، سرانجام انجام پروژه به کمک چینی ها لغو گردید و پروژه به مجتمع تجهیزات الکترونیکی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران واگذار شد. این بار موشک PL-7 روی هواپیماهای MiG-29 و F-4,F-5 نصب شد اما نه خلبانان جنگنده میگ-29 حاضر بودند بجای موشک توانمند R-73 از موشک های ناتوان PL-7 استفاده کنند و نه خلبانان اف-4 و اف-5 حاضر بودند سایدوایندر را با PL-7 جایگزین کنند، در حال حاضر این موشک ها تنها برروی جنگنده های چینی F-7 و میراژ های فرانسوی که از نبود موشک R-550 رنج می برند استفاده می شوند.. با اینکه موشک PL-7 به تعداد زیاد و البته با قیمت ارزان در اختیار ایران بود، اما هرگز نیروی هوایی این موشک را اسلحه ای واقعاً قابل عملیات روی هواپیماهای ذکر شده به حساب نیاورد.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F-4,F-5,MIG-29,F-7,Mirage F1
 
 
 
 
موشك PL-7  نصب شده بر روي جنگنده F-5 نيروي هوايي
موشك PL-7  نصب شده بر روي جنگنده F-5 نيروي هوايي
 
 
 
 
 
موشك هوا به هواي فاطر:
 

موشك فاطر موشكي ساخت ايران است كه بر پايه موشك  AIM-9P ساخته شده است.اين موشك از بدنه و سرجنگي قوي موشك  امريكايي سايندروز بهره مي برد و طراحي مجدد سيتم هاي هدايت و ... توسط ايران انجام رفته است.
در زمينه اين موشك اطلاعات زيادي در دست نيست برخي منابع از كپي برداري اين موشك از AIM-9P سايندروز خبر ميدهند كه  از ايونيك جديدي بهره مي برد و برخي منابع ديگر از ارتقاع سايندروز هاي موجود در انبار نيروي هوايي و نامگذاري آن با نام فاطر خبر مي دهند.البته با توجه به شواهد موجود به نظر مي ايد كه ايران موفق به كپي كردن اين موشك با ايونيك جديد شده باشد.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F-4,F-14(البته در مورد اين موشك اطلاعات زيادي در دست نيست)
 
 
 
نمايي از موشك فاطر توليد شده در نيروي هوايي جمهوري اسلامي
نمايي از موشك فاطر توليد شده در نيروي هوايي جمهوري اسلامي
 
 
 
 
موشک هوا به هوای  سجيل :
 

موشک  سجیل كه AIM-23C  هم خوانده می شود، نمونه ای از موشک ضد هوایی زمین به هوای هاوک یا MIM-23B آمریکایی است. گفته می شود که کوشش برای ساخت چنین موشکی در حقیقت از جایی شروع شد که اسرائیل دست به استارت پروژه ی Distant Thunder یا Distant Reach کرد. در این پروژه، نیروی هوایی اسرائیل و صنایع هواپیماسازی این رژیم تلاش هایی را برای تبدیل موشک ضد رادار AGM-78 به یک موشک هوا به هوا برای رهگیری هواپیماهای سریع السیر MiG-25 انجام دادند. ظاهراً ایران کار تبدیل موشک های زمین به هوای MIM-23B را به موشک های هوا به هوا از سال 1986 شروع کرده بود. پروژه تبدیل موشک های هاوک به موشک هایی که از هواپیماهای جنگنده قابل پرتاب باشد، پروژه «قوش آسمان» نامیده شد. تست های اولیه این موشک بسیار نا امید کننده بود. ظاهراً خطوط ارتباطی رادار AN/AWG-9 برای موشک هاوک کافی نبود و سیستم هدف گیری موشک هاوک نیز در برقراری ارتباط با این رادار دچار مشکل بود. در جنگ ایران و عراق هم بیش از یکی دو موشک هاوک شلیک نشد چرا که این پروژه با مشکلات بسیاری مواجه بود. اگرچه در سال های اخیر گفته می شود که مشکلات این موشک به کلی رفع شده و موشک هاوک هواپرتاب به طور محدود در خدمت نیروی هوایی است. تعداد زیادی از تامکت های نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به منظور توانایی حمل موشک هاوک دستخوش تغییراتی شدند.
تامکت های ایرانی می توانستند در آن واحد دو موشک هاوک را در پایلون های 1B و 8B، یعنی محل نصب موشک های فینیکس در نزدیکی ورودی موتورها، و یک موشک دیگر را در فضای بین موتورها که اصطلاحاً تونل نامیده می شد حمل کنند.
منابع غير موثق از برد 60 تا 90 كيلومتري موشك سجيل سخن مي گويند.با اين تفاسير اين موشك تا حدودي كمي مي تواند خلاء نبود موشك فونيكس را بپوشاند.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F -14
 
 
 
 
موشك سجيل نصب شده بر زير بال جنگنده  F-14 تامكت
موشک هوا به هوای  :R-73 Archer
 
 
موشک هوا به هواي R-73 ساخت «ويمپل» که در سازمان ناتو با نام AA-11 Archer شناخته مي شود، توسط «دفتر طراحي کارخانجات ماشين سازي ويمپل» طراحي و ساخته شده است. اين موشک، پيشرفته ترين موشک بردکوتاه هوا به هواي ساخت روسيه مي باشد. اين موشک، عمومن به عنوان ترسناک ترين سلاح در نبردهاي نزديک هوايي (داگ فايت) معرفي مي شود.
 
 به منظور جايگزيني مدلي قديمي R-60 (نام ناتو: AA-8 Aphid) به عنوان سلاحي جهت فواصل نزديک، براي هواپيماهاي جنگي اتحاد شوروي، طراحي و ساخته شد. کار طراحي اين موشک به سال 1973 باز مي گردد و اولين سري اين موشکها، به سال 1985 وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي شدند.
 
R-73 داراي هدايتگر حساس به مادون قرمز يا حرارت، خنک کننده سنسور جستجوگر با قابليت مهم «زاويهء بسته» مي باشد: يعني جستجوگر موشک مي تواند اهدافي را که در 60 درجه نسبت به محور طولي موشک، قرار دارند، تشخيص دهد و ببيند. حداقل فاصلهء مورد نياز جهت شليک اين موشک، در حدود 300 متر و حداکثر فاصلهء آئروديناميکي (فاصله اي که موشک در هوا و با انجام مانور به سمت هدف طي مي کند) حدود 30 کيلومتر مي باشد.
 
R-73 مانورپذيرترين موشک در بين موشکهاي مشابه مي باشد و اغلب کارشناسان بر اين اعتقادند که در قياس با موشک آمريکايي AIM-9M Sidewinder، در مرتبهء بسيار بالاتري قرار مي گيرد.  R-73 یکی از بهترین گزینه ها برای نبرد های نزدیک هوایی است و ترکیب جنگنده فوق العاده مانور پذیر میگ-29 و موشک R-73 می تواند یکی از خطرناک ترین ترکیب ها برای نبرد های هوایی باشد. همچنین در صورت بهسازی جنگنده های Su-24 و Su-25 بمنظور حمل این موشک توانایی آنها در دفاع از خود در حین عملیات تا حد زیادی افزایش می یابد.
 
با توجه به بهينه سازي هاي انجام گرفته بر روي جنگنده هاي S-25,SU-24  احتمالا اين جنگنده ها قادر به استفاده از اين موشك خواهند بود.
◊ پلاتفورم نيروي هوايي:MIG-29,SU-25,SU-24
 
 
 
 
 
جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي ايران لود شده با چهار موشك R-73
جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي ايران لود شده با چهار موشك
موشك سجيل نصب شده بر زير بال جنگنده  F-14 تامكت
جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آفيد(موشك كوچكتر)
تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک فونيكس(زير بدنه
ایرانی استفاده شد و دهها جنگنده عراقی را بکام مرگ کشاند، در شمار جنگنده های عراقی که توسط سایدوایندر شکار شدند می توان به یک فروند MiG-۲۵RB (به وسیله F-۵E و به خلبانی کاپیتان جوادپور)، و چندین میگ-۲۱، ۲۳ و ۲۷،سوخو-۲۰ و ۲۲ ، چندین میراژ اف-۱ و دست کم دو میراژ ۵ اجاره شده از نیروی هوایی مصر اشاره کرد، در حال حاضر نیز تعدادی از این موشک ها باقیمانده است، اما تلاش برای نصب موشک روسی R-۷۳ و موشک چینی PL-۷ برروی جنگنده های غربی نیروی هوایی و همچنین تلاش برای ساخت موشک فاطر بر پایه موشک سایدوایندر گواهی بر این مدعا است که تعداد کمی از این موشک ها باقیمانده و همچنین آنها به پایان عمر عملیاتی خود رسیده اند افکن توپولف-۲۲ و چند هلیکوپتر عراقی و احتمالا یک موشک ضد کشتی اگزوست (بوسیله جنگنده اف-۱۴ تامکت) را از بین برد، از این موشک نیز در حال حاضر تعدادی باقی مانده است و همچنین به پایان عمر عملیاتی خود رسیده است، گفته امیر عطا الله بازرگان از بنیانگذاران جهاد خودکفایی ارتش در شماره ۱۸۵ آبان ۸۵ (پروژه سجیل – صفحه هفت) مجله صنایع هوایی در مورد نصب موشک روسی R-۲۷ Alamo برروی اف-۱۴ تامکت نیز خود گواهی بر این مدعا است.

با عرض سلام میخواستم واستون اسم یه سری کتاب ها و جزوات خلبانی رو براتون بذارم که بالاخره پس از جستجو اسم چندتاشون براتون آوووردم راستی دوستانی که سوال دارند لطفا همراه با نظرشون بپرسن تا کمتر 24ساعت به سوالشون جواب داده میش
Private Pilot Maneuvers / PPM2
The Aviation Dictionary
Private Pilot Instructor
Instrument Commercial Manual / ICM
Aviation Weather
Multi Engine
A&P Technician PowerPlant Textbook
A&P Technician General Textbook
A&P Technician AirFrame Textbook
An Illustrated Dictionary Of Aviation
Physics For Aviation
...ه ممنون!

F-14

The Grumman F-14 Tomcat is a supersonic, twin-engine, two-seat, variable-sweep wing fighter aircraft. The Tomcat was developed for the United States Navy's Naval Fighter Experimental (VFX) program following the collapse of the F-111B project. The F-14 was the first of the American teen-series fighters which were designed incorporating the experience of air combat against MiG fighters during the Vietnam War.
The F-14 first flew in December 1970 and made its first deployment in 1974 with the U.S. Navy aboard USS Enterprise (CVN-65), replacing the McDonnell Douglas F-4 Phantom II. The F-14 served as the U.S. Navy's primary maritime air superiority fighter, fleet defense interceptor and tactical reconnaissance platform. In the 1990s, it added the Low Altitude Navigation and Targeting Infrared for Night (LANTIRN) pod system and began performing precision ground-attack missions.[1]Background Beginning in the late 1950s, the U.S. Navy sought a long-range, high-endurance interceptor to defend its carrier battle groups against long-range anti-ship missiles launched from the jet bombers and submarines of the Soviet Union. The U.S. Navy needed a Fleet Air Defense (FAD) aircraft with a more powerful radar, and longer range missiles than the F-4 Phantom II to intercept both enemy bombers and missiles.[3] The Navy was directed to participate in the Tactical Fighter Experimental (TFX) program with the U.S. Air Force by Secretary of Defense Robert McNamara. McNamara wanted "joint" solutions to service aircraft needs to reduce development costs, and had already directed the Air Force to buy the F-4 Phantom II, which was developed for the Navy and Marine Corps.[4] The Navy strenuously opposed the TFX as it feared compromises necessary for the Air Force's need for a low-level attack aircraft would adversely impact the aircraft's fighter performance. However, weight and performance issues plagued the U.S. Navy F-111B variant for TFX and would not be resolved to the Navy's satisfaction. The F-111 manufacturer General Dynamics partnered with Grumman on the Navy F-111B. With the F-111B program in distress, Grumman began studying improvements and alternatives. In 1966, the Navy awarded Grumman a contract to begin studying advanced fighter designs. Grumman narrowed down these designs to its 303 design.[5] Vice Admiral Thomas F. Connolly, Deputy Chief of Naval Operations for Air Warfare, took the developmental F-111A variant for a flight and discovered it had difficulty going supersonic and had poor carrier landing characteristics. He later testified to Congress about his concerns against the official Department of the Navy position, and in May 1968, Congress stopped funding for the F-111B, allowing the Navy to pursue an answer tailored to their requirements. The name "Tomcat" was partially chosen to pay tribute to Admiral Connolly, as the nickname "Tom's Cat" had already been widely used by the manufacturer, although the name also followed the Grumman tradition of naming its fighter aircraft after felines.[6] VFX The F-111B had been designed for the long-range Fleet Air Defense (FAD) interceptor role, but not for new requirements for air combat based on experience of American aircraft against agile MiG fighters over Vietnam. The Navy studied the need for VFAX, an additional fighter that was more agile than the F-4 Phantom for air-combat and ground-attack roles.[7] Grumman continued work on its 303 design and offered it to the Navy in 1967, which led to fighter studies by the Navy. The company continued to refine the design into 1968.[5] An F-14D launching an AIM-7 Sparrow; a GBU-24 Paveway III is also being carried. In July 1968, the Naval Air Systems Command (NAVAIR) issued a Request for Proposals (RFP) for the Naval Fighter Experimental (VFX) program. VFX called for a tandem two-seat, twin-engined air-to-air fighter with a maximum speed of Mach 2.2. It would also have a built-in M61 Vulcan cannon and a secondary close air support role.[8] The VFX's air-to-air missiles would be either six AIM-54 Phoenix or a combination of six AIM-7 Sparrow and four AIM-9 Sidewinder missiles. Bids were received from General Dynamics, Grumman, Ling-Temco-Vought, McDonnell Douglas and North American Rockwell;[9] four bids incorporated variable-geometry wings.[8][N 1] McDonnell Douglas and Grumman were selected as finalists in December 1968. Grumman was selected for the contract award in January 1969.[10] Grumman's design reused the TF30 engines from the F-111B, though the Navy planned on replacing them with the Pratt & Whitney F401-400 engines under development for the Navy, along with the related Pratt & Whitney F100 for the USAF.[11] Though lighter than the F-111B, it was still the largest and heaviest U.S. fighter to fly from an aircraft carrier, its size a consequence of the requirement to carry the large AWG-9 radar and AIM-54 Phoenix missiles (from the F-111B) and an internal fuel load of 16,000 lb (7,300 kg).[12] Upon being granted the contract for the F-14, Grumman greatly expanded its Calverton, Long Island, New York facility for evaluating the aircraft. Much of the testing, including the first of many compressor stalls and multiple ejections, took place over Long Island Sound. In order to save time and forestall interference from Secretary McNamara, the Navy skipped the prototype phase and jumped directly to full-scale development; the Air Force took a similar approach with its F-15.[13] The F-14 first flew on 21 December 1970, just 22 months after Grumman was awarded the contract, and reached Initial Operational Capability (IOC) in 1973. The United States Marine Corps was initially interested in the F-14 as an F-4 Phantom II replacement; going so far as to send officers to Fighter Squadron One Twenty-Four (VF-124) to train as instructors. The Marine Corps pulled out of any procurement when development of the stores management system for ground attack munitions was not pursued. An air-to-ground capability was not developed until the 1990s.[13] Firing trials involved launches against simulated targets of various types, from cruise missiles to high-flying bombers. AIM-54 Phoenix missile testing from the F-14 began in April 1972. The longest single Phoenix launch was successful against a target at a range 110 nmi (200 km) in April 1973. Another unusual test was made on 22 November 1973, when six missiles were fired within 38 seconds at Mach 0.78 and 24,800 ft (7,600 m); four scored direct hits.[14] Improvements and changes With time, the early versions of all the missiles were replaced by more advanced versions, especially with the move to full solid-state electronics that allowed better reliability, better ECCM and more space for the rocket engine. So the early arrangement of the AIM-54A Phoenix active-radar air-to-air missile, the AIM-7E-2 Sparrow Semi-active radar homing air-to-air missile, and the AIM-9J Sidewinder heat-seeking air-to-air missile was replaced in the 1980s with the B (1983) and C (1986) version of the Phoenix, the F (1977), M (1982), P (1987 or later) for Sparrows, and with the Sidewinder, L (1979) and M (1982). Within these versions there are several improved batches (for example, Phoenix AIM-54C++).[15] The Tactical Airborne Reconnaissance Pod System (TARPS) was developed in the late 1970s for the F-14. Approximately 65 F-14As and all F-14Ds were modified to carry the pod.[16] TARPS was primarily controlled by the RIO, who had a specialized display to observe reconnaissance data. The TARPS was upgraded with digital camera in 1996 with the "TARPS Digital (TARPS-DI)". The digital camera was further updated beginning in 1998 with the "TARPS Completely Digital (TARPS-CD)" configuration that provided real-time transmission of imagery.[17] Some of the F-14A aircraft underwent engine upgrades to the GE F110-400 in 1987. These upgraded Tomcats were redesignated F-14A+, which was later changed to F-14B in 1991.[18] The F-14D variant was developed at the same time; it included the GE F110-400 engines with newer digital avionics systems such as a glass cockpit, and compatibility with the Link 16 secure datalink.[19] The Digital Flight Control System (DFCS) notably improved the F-14's handling qualities when flying at a high angle of attack or in air combat maneuvering.[20] Adding ground attack capability In the 1990s, with the pending retirement of the A-6 Intruder, the F-14 air-to-ground program was resurrected. Trials with live bombs had been carried out in the 1980s; the F-14 was cleared to use basic iron bombs in 1992. In Operation Desert Storm, most air-to-ground missions were left to A-7, A-6 Intruder and F/A-18 Hornet squadrons, the F-14 focused on air defense operations. Following Desert Storm, F-14As and F-14Bs underwent upgrades to avionics and cockpit displays to enable the use of precision munitions, enhance defensive systems, and apply structural improvements. The new avionics were comparable with the F-14D; upgraded aircraft were designated F-14A (Upgrade) and F-14B (Upgrade) respectively.[16] An F-14D(R) from VF-213 flying over Iraq on last Tomcat deployment with LANTIRN pod on starboard wing glove station and LGB underneath fuselage. By 1994, Grumman and the Navy were proposing ambitious plans for Tomcat upgrades to plug that gap between the retirement of the A-6 and F/A-18E/F Super Hornet entering service. However, the upgrades would have taken too long to implement to meet the gap, and were priced in the billions; Congress considered this too expensive for an interim solution.[16] A quick, inexpensive upgrade using the Low Altitude Navigation and Targeting Infrared for Night (LANTIRN) targeting pod was devised. The LANTIRN pod provided the F-14 with a forward-looking infrared (FLIR) camera for night operations and a laser target designator to direct laser-guided bombs (LGB).[21] Although LANTIRN is traditionally a two-pod system, an AN/AAQ-13 navigation pod with terrain-following radar and a wide-angle FLIR, along with an AN/AAQ-14 targeting pod with a steerable FLIR and a laser target designator, the decision was made to only use the targeting pod. The Tomcat's LANTIRN pod was altered and improved over the baseline configuration, such as a Global Positioning System / Inertial Navigation System (GPS-INS) capability to allow an F-14 to accurately locate itself. The pod was carried on the right wing glove pylon.[21] The LANTIRN pod did not require changes to the F-14's own system software, but the pod was designed to operate on a MIL-STD-1553B bus not present on the F-14A or B. Consequently, Martin Marietta specially developed an interface card for LANTIRN. The Radar Intercept Officer (RIO) would receive pod imagery on a 10-inch Programmable Tactical Information Display (PTID) or another Multi-Function Display in the F-14[22][23] rear cockpit and guided LGBs using a new hand controller installed on the right side console. Initially, the hand controller replaced the RIO's TARPS control panel, meaning a Tomcat configured for LANTIRN could not carry TARPS and the reverse, but eventually a workaround was later developed to allow a Tomcat to carry LANTIRN or TARPS as needed.[21] An upgraded LANTIRN named "LANTIRN 40K" for operations up to 40,000 ft (12,000 m) was introduced in 2001, followed by Tomcat Tactical Targeting (T3) and Fast Tactical Imagery (FTI), to provide precise target coordinate determination and ability to transmit images in-flight.[24] Tomcats also added the ability to carry the GBU-38 Joint Direct Attack Munition (JDAM) in 2003, giving it the option of a variety of LGB and GPS-guided weapons.[25] Some F-14Ds were upgraded in 2005 with a ROVER III Full Motion Video (FMV) downlink, a system that transmits real-time images from the aircraft's sensors to the laptop of Forward Air Controller (FAC) on the ground.[26] Design Overview F-14 Tomcat flight demonstration video The F-14 Tomcat was designed as both an air superiority fighter and a long-range naval interceptor.[27][28][29] The F-14 has a two-seat cockpit with a bubble canopy that affords all-round visibility. It features variable geometry wings that swing automatically during flight. For high-speed intercept, they are swept back and they swing forward for lower speed flight.[15] It was designed to improve on the F-4 Phantom's air combat performance in most respects.[27] The F-14's fuselage and wings allow it to climb faster than the F-4, while the twin-tail arrangement offers better stability. The F-14 is equipped with an internal 20 mm M61 Vulcan Gatling cannon mounted on the left side, and can carry AIM-54 Phoenix, AIM-7 Sparrow, and AIM-9 Sidewinder anti-aircraft missiles. The twin engines are housed in nacelles, spaced apart by 1 to 3 ft (0.30 to 0.91 m). The flat area of the fuselage between the nacelles is used to contain fuel and avionics systems such as the wing-sweep mechanism and flight controls, and the underside used to carry the F-14's complement of Phoenix or Sparrow missiles, or assorted bombs.[15] By itself, the fuselage provides approximately 40 to 60 percent of the F-14's aerodynamic lifting surface depending on the wing sweep position.[30] Variable geometry wings The F-14's wing sweep can be varied between 20° and 68° in flight,[31] and can be automatically controlled by the Central Air Data Computer, which maintains wing sweep at the optimum lift-to-drag ratio as the Mach number varies; pilots can manually override the system if desired.[15] When parked, the wings can be "overswept" to 75° to overlap the horizontal stabilizers to save deck space aboard carriers. In an emergency, the F-14 can land with the wings fully swept to 68°,[15] although this presents a significant safety hazard due to greatly increased airspeed, thus an aircraft would typically be diverted from an aircraft carrier to a land base if an incident did occur. The F-14 has even flown and landed safely with an asymmetrical wing-sweep even on an aircraft carrier during emergencies.[32] Rearview of the F-14 showing the area between the engine nacelles The wings have a two-spar structure with integral fuel tanks. Much of the structure, including the wing box, wing pivots and upper and lower wing skins is made of titanium,[15] a light, rigid and strong material, but also difficult and costly to weld. Ailerons are not fitted, with roll control being provided by wing-mounted spoilers at low speed (which are disabled if the sweep angle exceeds 57°), and by differential operation of the all-moving tailerons at high speed.[15] Full-span slats and flaps are used to increase lift both for landing and combat, with slats being set at 17° for landing and 7° for combat, while flaps are set at 35° for landing and 10° for combat.[15] The twin tail layout helps in maneuvers at high AoA (angle of attack) while reducing the height of the aircraft to fit within the limited roof clearance of hangars aboard aircraft carriers. Two under-engine nacelle mount points are provided for external fuel tanks carrying an additional 4,000 lb (1,800 kg) of fuel. Two triangular shaped retractable surfaces, called glove vanes, were originally mounted in the forward part of the wing glove, and could be automatically extended by the flight control system at high Mach numbers. They were used to generate additional lift ahead of the aircraft's center of gravity, thus helping to compensate for the nose-down pitching tendencies at supersonic speeds. Automatically deployed at above Mach 1.4, they allowed the F-14 to pull 7.5 g at Mach 2 and could be manually extended with wings swept full aft. They were later disabled, however, owing to their additional weight and complexity.[15] The air brakes consist of top-and-bottom extendable surfaces at the rearmost portion of the fuselage, between the engine nacelles. The bottom surface is split into left and right halves, the arrestor hook hangs between the two halves, an arrangement sometimes called the "castor tail".[33] Engines and landing gear The F-14 was initially equipped with two Pratt & Whitney TF30 (or JT10A) turbofan engines, providing a total thrust of 5.670/9.480 kg/t and giving the aircraft an official maximum speed of Mach 2.34.[34] However, the F-14 would normally fly at a cruising speed for reduced fuel consumption, which was important for conducting lengthy patrol missions.[35] Both of the engine's rectangular air intakes were equipped with movable ramps and bleed doors to meet the airflow requirements of the engine but prevent dangerous shockwaves from entering. Variable nozzles were also fitted to the engine's exhaust. An F-14D prepares to refuel with probe extended The performance of the TF30 engine became an object of criticism. John Lehman, Secretary of the Navy in the 1980s, told the U.S. Congress that the TF30/F-14 combination was "probably the worst engine/airframe mismatch we have had in years" and that the TF30 was "a terrible engine";[31][33] 28% of all F-14 accidents were attributed to the engine. A high frequency of turbine blade failures led to the reinforcement of the entire engine bay to limit damage from such failures. The engines also had proved to be extremely prone to compressor stalls, which could easily result in loss of control, severe yaw oscillations, and could lead to an unrecoverable flat spin. At specific altitudes, exhaust produced by missile launches could cause an engine compressor stall; leading to the development of a bleed system to temporarily reduce engine power and block the frontal intake during missile launch. With the TF30, the F-14's overall thrust-to-weight ratio at maximum takeoff weight is around 0.56, considerably less than the F-15A's ratio of 0.85; when fitted with the General Electric F110 engine, an improved thrust-to-weight ratio of 0.73 at maximum weight and 0.88 at normal takeoff weight was achieved.[34] The undercarriage is very robust, in order to withstand the harsh takeoffs and landings necessary for carrier operation. It comprises a double nose wheel and widely spaced single main wheels. There are no hardpoints on the sweeping parts of the wings, and so all the armaments are fitted on the belly between the air intakes and on pylons under the wing gloves. Internal fuel capacity is 2,400 US gal (9,100 l): 290 US gal (1,100 l) in each wing, 690 US gal (2,600 l) in a series of tanks aft of the cockpit, and a further 457 US gal (1,730 l) in two feeder tanks. It can carry two 267 US gal (1,010 l) external drop tanks under the engine intakes.[15] There is also an air-to-air refueling probe, which folds into the starboard nose.[36] Avionics and flight controls The cockpit has two seats, arranged in tandem, outfitted with Martin-Baker GRU-7A rocket-propelled ejection seats, rated from zero altitude and zero airspeed up to 450 knots.[37] The canopy is spacious, and fitted with four mirrors to provide effectively all-round visibility. Only the pilot has flight controls; the flight instruments themselves are of a hybrid analog-digital nature.[15] The cockpit also features a head-up display (HUD) to show primarily navigational information; several other avionics systems such as communications and direction-finders are integrated into the AWG-9 radar's display. A significant feature of the F-14 was its Central Air Data Computer (CADC), designed by Garrett AiResearch, that formed the onboard integrated flight control system. It used a MOS-based LSI chipset, the MP944, making it possibly the first microprocessor in history.[38] F-14 with landing gear deployed The nose of the aircraft is large because it contains a two-person crew and several bulky avionics systems. The main element is the Hughes AWG-9 X-band radar; the antenna is a 36 in (91 cm)-wide planar array, and has integrated IFF antennas. The AWG-9 has several search and tracking modes, such as Track-While-Scan (TWS), Range-While-Search (RWS), Pulse-Doppler Single-Target Track (PDSTT), and Jam Angle Track (JAT); a maximum of 24 targets can be tracked simultaneously, and six can be engaged in TWS mode up to around 60 mi (97 km). Cruise missiles are also possible targets with the AWG-9, which can lock onto and track small objects even at low altitude when in Pulse-Doppler mode.[15] For the F-14D, the AWG-9 was replaced by the upgraded APG-71 radar. The Joint Tactical Information Display System (JTIDS)/Link 16 for data communications was added later on.[39] The F-14 also features electronic countermeasures (ECM) and radar warning (RWR) systems, chaff/flare dispensers, fighter-to-fighter data link, and a precise inertial navigation system.[15] The early navigation system was inertial-based, point-of-origin coordinates were programmed into a navigation computer and gyroscopes would track the aircraft's every motion to calculate distance and direction from that starting point. GPS later was integrated to provide more precise navigation and redundancy in case either system failed. The chaff/flare dispensers were located on the underside of the fuselage and on the tail. The RWR system consisted of several antennas on the aircraft's fuselage, which could roughly calculate both direction and distance of enemy radar users; it could also differentiate between search radar, tracking radar, and missile-homing radar.[40] Featured in the sensor suite was the AN/ALR-23, an infrared sensor using indium antimonide detectors, mounted under the nose; however this was replaced by an optical system, Northrop's AAX-1, also designated TCS (TV Camera Set). The AAX-1 helped pilots visually identify and track aircraft, up to a range of 60 miles (97 km) for large aircraft. The radar and the AAX-1 were linked, allowing the one detector to follow the direction of the other. A dual infrared/optical detection system was adopted on the later F-14D.[citation needed] Armament The F-14 was designed to combat highly maneuverable aircraft as well as the Soviet cruise missile and bomber threats.[29] The Tomcat was to be a platform for the AIM-54 Phoenix, but unlike the canceled F-111B, it could also engage medium and short range threats with other weapons.[27][29] The F-14 was an air superiority fighter, not just a long-range interceptor.[29] Over 6,700 kg (15,000 lb) of stores could be carried for combat missions on several hardpoints under the fuselage and under the wings. Commonly, this meant a maximum of two–four Phoenixes or Sparrows on the belly stations, two Phoenixes/Sparrows on the wing hardpoints, and two Sidewinders on the wing hardpoints.[citation needed] The F-14 was also fitted with an internal 20 mm M61 Vulcan Gatling-type cannon. Operationally, the capability to hold up to six Phoenix missiles was never used, although early testing was conducted; there was never a threat requirement to engage six hostile targets simultaneously and the load was too heavy to recover aboard an aircraft carrier. During the height of Cold War operations in the late 1970s and 1980s, the typical weapon loadout on carrier-deployed F-14s was usually only one AIM-54 Phoenix, augmented by two AIM-9 Sidewinders, two AIM-7 Sparrow IIIs, a full loadout of 20 mm ammunition and two drop tanks.[citation needed] The Phoenix missile was used twice in combat by the U.S. Navy, both over Iraq in 1999,[41][42][43] but the missiles didn't score any kills.[citation needed] Operational history Main article: F-14 Tomcat operational history United States Navy An F-14A of VF-84 Jolly Rogers, in a 1970s color scheme The F-14 began replacing the F-4 Phantom II in U.S. Navy service starting in September 1974 with squadrons VF-1 "Wolfpack" and VF-2 "Bounty Hunters" aboard USS Enterprise (CVN-65) and participated in the American withdrawal from Saigon. The F-14 had its first kills in U.S. Navy service on 19 August 1981 over the Gulf of Sidra in what is known as the Gulf of Sidra incident. In that engagement two F-14s from VF-41 Black Aces were engaged by two Libyan Su-22 "Fitters". The F-14s evaded the short range heat seeking AA-2 "Atoll" missile and returned fire, downing both Libyan aircraft. U.S. Navy F-14s once again were pitted against Libyan aircraft on 4 January 1989, when two F-14s from VF-32 shot down two Libyan MiG-23 "Floggers" over the Gulf of Sidra in a second Gulf of Sidra incident. Its first sustained combat use was as a photo reconnaissance platform. The Tomcat was selected to inherit the reconnaissance mission upon departure of the dedicated RA-5C Vigilante and RF-8G Crusaders from the fleet. A large pod called the Tactical Airborne Reconnaissance Pod System (TARPS) was developed and fielded on the Tomcat in 1981. With the retirement of the last RF-8G Crusaders in 1982, TARPS F-14s became the U.S. Navy's primary tactical reconnaissance system.[44] One of two Tomcat squadrons per airwing was designated as a TARPS unit and received 3 TARPS capable aircraft and training for 4 TARPS aircrews. An F-14A from VF-114 intercepting a Soviet Tu-95RT "Bear-D" maritime reconnaissance aircraft. While the Tomcat was being used by Iran in combat against Iraq in its intended air superiority mission in the early 1980s, the U.S. Navy found itself flying regular daily combat missions over Lebanon to photograph activity in the Bekaa Valley. At the time, the Tomcat had been thought too large and vulnerable to be used overland, but the need for imagery was so great that Tomcat aircrews developed high speed medium altitude tactics to deal with considerable AAA and SA-7 SAM threat in the Bekaa area. The first exposure of a Navy Tomcat to a SA-2 missile was over Somalia in April 1983 when a local battery was unaware of two Tomcats scheduled for a TARPS missions in prelude to an upcoming international exercise in vicinity of Berbera. An SA-2 was fired at the second Tomcat while conducting 10,000-ft mapping profile at max conserve setting. The Tomcat aircrews spotted the missile launch and dove for the deck thereby evading it without damage. The unexpected demand for combat TARPS laid the way for high altitude sensors such as the KA-93 36 in (910 mm) Long Range Optics (LOROP) to be rapidly procured for the Tomcat as well as an Expanded Chaff Adapter (ECA) to be incorporated in an AIM-54 Phoenix Rail. Commercial "Fuzz buster" type radar detectors were also procured and mounted in pairs in the forward cockpit as a stop gap solution to detect SAM radars such as the SA-6. The ultimate solution was an upgrade to the ALR-67 then being developed, but it would not be ready until the advent of the F-14A+ later in 1980s.[citation needed] An F-14A of VF-32 during Operation Desert Storm with a KC-135 Stratotanker and two EA-6B Prowlers in the background The participation of the F-14 in the 1991 Operation Desert Storm consisted of Combat Air Patrol (CAP) over the Red Sea and Persian Gulf and overland missions consisting of strike escort and reconnaissance. Until the waning days of Desert Storm, in-country air superiority was tasked to USAF F-15 Eagles due to the way the Air Tasking Orders (ATO) delegated primary overland CAP stations to the F-15 Eagle. The governing Rules of Engagement (ROE) also dictated a strict Identification Friend or Foe (IFF) requirement when employing Beyond Visual Range weapons such as the AIM-7 Sparrow and particularly the AIM-54 Phoenix. This hampered the Tomcat from using its most powerful weapon. Furthermore, the powerful emissions from the AWG-9 radar are detectable at great range with a radar warning receiver. Iraqi fighters routinely retreated as soon as the Tomcats "lit them up" with the AWG-9.[45][46] The U.S. Navy suffered its only F-14 loss from enemy action on 21 January 1991 when BuNo 161430, an F-14A upgraded to an F-14A+, from VF-103 was shot down by an SA-2 surface-to-air missile while on an escort mission near Al Asad airbase in Iraq. Both crew survived ejection with the pilot being rescued by USAF Special Forces and the RIO being captured by Iraqi troops as a POW until the end of the war.[47] The F-14 also achieved its final kill, an Mi-8 "Hip" helicopter, with an AIM-9 Sidewinder. In 1995, F-14s from VF-14 and VF-41 participated in Operation Deliberate Force as well as Operation Allied Force in 1999, and in 1998, VF-32 and VF-213 participated in Operation Desert Fox. On 15 February 2001 the Joint Direct Attack Munition or JDAM was added to the Tomcat's arsenal. On 7 October 2001, F-14s would lead some of the first strikes into Afghanistan marking the start of Operation Enduring Freedom and the first F-14 drop of a JDAM occurred on 11 March 2002. F-14s from VF-2, VF-31, VF-32, VF-154, and VF-213 would also participate in Operation Iraqi Freedom. The F-14Ds of VF-2, VF-31, and VF-213 obtained JDAM capability in March 2003.[25] On 10 December 2005, the F-14Ds of VF-31 and VF-213 were upgraded with a ROVER III downlink for transmitting images to a ground Forward Air Controller (FAC).[26] While the F-14 had been developed as a light weight alternative to the 80,000 lb (36,000 kg) F-111B, the F-14 was still the largest and most expensive fighter of its time. VFAX was revived in the 1970s as a lower cost solution to replacing the Navy and Marine Corps's fleets of F-4s, and A-7s. VFAX was directed to review the fighters in the USAF Light Weight Fighter competition, which led to the development of the F/A-18 Hornet as roughly a midsize fighter and attack aircraft. In 1994, Congress would reject Grumman proposals to the Navy to upgrade the Tomcat beyond the D model (such as the Super Tomcat 21, the cheaper QuickStrike version, and the more advanced Attack Super Tomcat 21).[48] Instead, the Navy elected to retire the F-14 and chose the F/A-18E/F Super Hornet to fill the roles of fleet defense and strike formerly filled by the F-14. The last two F-14 squadrons, the VF-31 Tomcatters and the VF-213 Black Lions conducted their last fly-in at Naval Air Station Oceana on 10 March 2006.[49] The last F-14 take-off from a carrier, USS Theodore Roosevelt on 28 July 2006 The last American F-14 combat mission was completed on 8 February 2006, when a pair of Tomcats landed aboard the USS Theodore Roosevelt (CVN-71) after one dropped a bomb over Iraq. During their final deployment with the USS Theodore Roosevelt (CVN-71), VF-31 and VF-213 collectively completed 1,163 combat sorties totaling 6,876 flight hours, and dropped 9,500 lb (4,300 kg) of ordnance during reconnaissance, surveillance, and close air support missions in support of Operation Iraqi Freedom.[50] The USS Theodore Roosevelt (CVN-71) launched an F-14D, of VF-31, for the last time on 28 July 2006; piloted by Lt. Blake Coleman and Lt. Cmdr Dave Lauderbaugh as RIO.[51] The official final flight retirement ceremony was on 22 September 2006 at Naval Air Station Oceana, and was flown by Lt. Cmdr. Chris Richard and Lt. Mike Petronis as RIO in a backup F-14 after the primary aircraft experienced mechanical problems.[52][53] The actual last flight of an F-14 in U.S. service took place 4 October 2006, when an F-14D of VF-31 was ferried from NAS Oceana to Republic Airport on Long Island, New York.[53] The remaining intact F-14 aircraft in the U.S. were flown to and stored at the 309th Aerospace Maintenance and Regeneration Group "Boneyard", at Davis-Monthan Air Force Base, Arizona, before being shredded to prevent any components from being acquired by Iran.[54] Iran F-14A of the Iranian Air Force, 2009 The sole foreign customer for the Tomcat was the Imperial Iranian Air Force, during the reign of the last Shah (King) of Iran, Mohammad Reza Pahlavi. In the early 1970s, the Imperial Iranian Air Force (IIAF) was searching for an advanced fighter, specifically one capable of intercepting Soviet MiG-25 "Foxbat" reconnaissance flights. After a visit of U.S. President Richard Nixon to Iran in 1972, during which Iran was offered the latest in American military technology, the IIAF narrowed its choice to the F-14 Tomcat or McDonnell Douglas F-15 Eagle. Grumman Corporation arranged a competitive demonstration of the Eagle against the Tomcat before the Shah, and in January 1974, Iran ordered 30 F-14s and 424 AIM-54 Phoenix missiles, initiating Project Persian King, worth US$300 million. A few months later, this order was increased to a total of 80 Tomcats and 714 Phoenix missiles as well as spare parts and replacement engines for 10 years, complete armament package, and support infrastructure (including construction of the huge Khatami Air Base in the desert near Esfahan). The first F-14 arrived in January 1976, modified only by the removal of classified avionics components, but fitted with the TF-30-414 engines. The following year 12 more were delivered. Meanwhile, training of the first groups of Iranian crews by the U.S. Navy, was underway in the USA; and one of these conducted a successful shoot-down with a Phoenix missile of a target drone flying at 50,000 ft (15 km). Following the overthrow of the Shah in 1979, the air force was renamed the Islamic Republic of Iran Air Force (IRIAF) and the post-revolution interim government of Iran canceled most Western arms orders. In 1980 an Iranian F-14 shot down an Iraqi Mil Mi-25 helicopter for its first air-to-air kill during the Iran-Iraq conflict.[55] Flight formation of Iranian Tomcats - 2008 According to research by Tom Cooper, within the first six months of the war Iranian F-14s scored over 50 air-to-air victories, mainly against Iraqi MiG-21s and MiG-23s, but some also against Su-20/22s. In exchange, only a single F-14A was destroyed by a MiG-21.[55] Between 1982 and 1986 Iranian Tomcats were to see use in a series of slowly developing campaigns: mainly tasked with patrolling the skies over objects vital for the survival of Iranian regime and economy, like Tehran, or Kharg Island. Most of these patrols were supported by the fleet of Boeing 707-3J9C tankers, and quite some lasted as long as 10 hours, thanks to up to four successive in-flight refuelings. Time and again, they were involved in new air battles, and had scored heavily, but their main role was that of intimidating the Iraqi Air Force. Cognizant of previous heavy losses in battles against Iranian F-14s, the Iraqis avoided any engagement with them, so that the sole presence of a Tomcat over the target area was enough to force Iraqi formations to abort their attacks. Because of this, as well as because of the precision and effectiveness of the Tomcat's AWG-9 weapons system and AIM-54A Phoenix long-range air-to-air missiles, the F-14 maintained air control over a lengthy period of time.[citation needed] By 1987, the Iraqis had suffered such heavy losses to Iranian Tomcats that they were forced to find a solution with which they could engage them under equal circumstances. In early 1988 France delivered Mirage F.1EQ-6 fighters, equipped with Super 530D and Magic Mk.2 missiles, to Iraq. In July 1988, after a series of air battles through February, March, and May 1988, in which the Iraqis suffered additional heavy losses to IRIAF Tomcats, the new IrAF Mirages finally managed to shoot down two Iranian F-14s in a single engagement.[citation needed] Overall, Tom Cooper claims that Iranian F-14s shot down at least 160 Iraqi aircraft during the Iran-Iraq War, which include 58 MiG-23s, 23 MiG-21s, nine MiG-25s, 33 Dassault Mirage F1s, 23 Su-17s, one Mil Mi-24, five Tu-22s, two MiG-27s, one Dassault Mirage 5, one B-6D, one Aérospatiale Super Frelon, and two unknown aircraft.[56] Despite the circumstances under which the F-14s and their crews had to operate in Iran during the eight-year long war against Iraq, it is still the premier fighter in the Iranian Air Force. The aircraft continued to operate without any support from AWACS or AEW aircraft, without even a proper support from the Ground Control Intercept(GCI). It faced an enemy that was repeatedly introducing new and more capable fighters, radars, weapons and ECM systems in combat and was supported by no less than three "superpowers" (France, the USA, and the USSR). Their crews were also permanently under heavy pressure from the regime in Tehran. That it proved as successful in combat is a result of strenuous efforts of IRIAF personnel and immense investment of the Iranian economy.[55] Iran had an estimated 44 F-14s,[57] with some 20 operational by 2009.[58] However, Iranian military sources say that, through the reverse engineering of spare parts and refurbishment, they now have 25 operational F-14s.[59] In January 2007, the U.S. Department of Defense announced that sales of spare F-14 parts would be suspended over concerns of the parts ending up in Iran.[60] In July 2007, the remaining American F-14s were shredded to ensure that any parts could not be acquired.[54] In summer of 2010, Iran requested that the United States deliver the 80th F-14 it had purchased in 1974, but delivery was denied after the Islamic Revolution.[61][62] In October 2010, an Iranian Air Force commander claimed that the country overhauls and optimizes different types of military aircraft, mentioning that Air Force has even installed Iran-made radar systems on the F-14.[63] On 26 January 2012, an Iranian F-14 crashed three minutes after takeoff. Both crew members were killed.[64] Variants A total of 712 F-14s were built[65] from 1969 to 1991.[66] F-14 assembly and test flights were performed at Grumman's plant in Calverton on Long Island, NY. Grumman facility at nearby Bethpage, NY was directly involved in F-14 manufacturing and was home to its engineers. The airframes were partially assembled in Bethpage and then shipped to Calverton for final assembly. Various tests were also performed at the Bethpage Plant. Over 160 of the U.S. aircraft were destroyed in accidents.[67] Close-up view of the distinctive afterburner petals that distinguish the GE F110 engine F-14A The F-14A was the initial two-seat all-weather interceptor fighter variant for the U.S. Navy. It first flew on 21 December 1970. The first 12 F-14As were prototype versions[68] (sometimes called YF-14As). Modifications late in its service life added precision strike munitions to its armament. The U.S. Navy received 478 F-14A aircraft and 79 were received by Iran.[65] The final 102 F-14As were delivered with improved TF30-P-414A engines.[69] Additionally, an 80th F-14A was manufactured for Iran, but was delivered to the U.S. Navy.[65] F-14B The F-14 received its first of many major upgrades in March 1987 with the F-14A Plus (or F-14A+). The F-14A's P&W TF30 engine was replaced with the improved GE F110-400 engine. The F-14A+ also received the state-of-the-art ALR-67 Radar Homing and Warning (RHAW) system. Much of the avionics as well as the AWG-9 radar were retained. The F-14A+ was later redesignated F-14B on 1 May 1991. A total of 38 new aircraft were manufactured and 48 F-14A were upgraded into B variants.[18] The TF30 had been plagued from the start with susceptibility to compressor stalls at high AoA and during rapid throttle transients or above 30,000 ft (9,100 m). The F110 engine provided a significant increase in thrust, producing 27,600 lbf (123 kN) with afterburner. The increased thrust gave the Tomcat a better than 1:1 thrust-to-weight ratio at low fuel quantities. The basic engine thrust without afterburner was powerful enough for carrier launches, further increasing safety. Another benefit was allowing the Tomcat to cruise comfortably above 30,000 ft (9,100 m), which increased its range and survivability. The F-14B arrived in time to participate in Desert Storm. In the late 1990s, 67 F-14Bs were upgraded to extend airframe life and improve offensive and defensive avionics systems. The modified aircraft became known as F-14B Upgrade or as "Bombcat".[69] F-14D The final variant of the F-14 was the F-14D Super Tomcat. The F-14D variant was first delivered in 1991. The original TF-30 engines were replaced with GE F110-400 engines, similar to the F-14B. The F-14D also included newer digital avionics systems including a glass cockpit and replaced the AWG-9 with the newer AN/APG-71 radar. Other systems included the Airborne Self Protection Jammer (ASPJ), Joint Tactical Information Distribution System (JTIDS), SJU-17(V) Naval Aircrew Common Ejection Seats (NACES) and Infra-red search and track (IRST).[70] An upgraded F-14D(R) Tomcat with the ROVER transmit antenna circled with USS Theodore Roosevelt (CVN-71) in the background Although the F-14D was to be the definitive version of the Tomcat, not all fleet units received the D variant. In 1989, Secretary of Defense Dick Cheney refused to approve the purchase of any more F-14D model aircraft for $50 million each and pushed for a $25 million modernization of the F-14 fleet instead. Congress decided not to shut production down and funded 55 aircraft as part of a compromise. A total of 37 new aircraft were completed, and 18 F-14A models were upgraded to D-models, designated F-14D(R) for rebuild.[18] An upgrade to the F-14D's computer software to allow AIM-120 AMRAAM missile capability was planned but was later terminated.[16] While upgrades had kept the F-14 competitive with modern fighter aircraft technology, Cheney called the F-14 1960s technology. Despite an appeal from the Secretary of the Navy for at least 132 F-14Ds and some aggressive proposals from Grumman for a replacement,[71] Cheney planned to replace the F-14 with a fighter that was not manufactured by Grumman. Cheney called the F-14 a "jobs program", and when the F-14 was canceled, an estimated 80,000 jobs of Grumman employees, subcontractors, or support personnel were affected.[72] Starting in 2005, some F-14Ds received the ROVER III upgrade. Projected variants The first F-14B was to be an improved version of the F-14A with more powerful "Advanced Technology Engine" F401 turbofans. The F-14C was a projected variant of this initial F-14B with advanced multi-mission avionics.[73] Grumman also offered an interceptor version of the F-14B in response to a U.S. Air Force proposal to replace the Convair F-106 Delta Dart as an Aerospace Defense Command interceptor in the 1970s. The F-14B program was terminated in April 1974.[74] Grumman's proposed F-14 Interceptor for USAF Aerospace Defense Command in 1972 with the simulated "Buzz Code" and Aerospace Defense Command livery and emblem on the tail Grumman proposed a few improved Super Tomcat versions. The first was the Quickstrike, which was an F-14D with navigational and targeting pods, additional attach points for weapons, and added ground attack capabilities to its radar. The Quickstrike was to fill the role of the A-6 Intruder after it was retired. This was not considered enough of an improvement by Congress, so the company shifted to the Super Tomcat 21 proposed design. The Super Tomcat 21 was a proposed lower cost alternative to the Navy Advanced Tactical Fighter (NATF). The Grumman design would have the same shape and body as the Tomcat, and an upgraded AN/APG-71 radar. New GE F110-129 engines were to provide a supercruise speed of Mach 1.3 and featured thrust vectoring nozzles. The version would have increased fuel capacity and modified control surfaces for improved takeoffs and lower landing approach speed. The Attack Super Tomcat 21 version was the last Super Tomcat proposed design. It added even more fuel capacity, more improvements to control surfaces, and possibly an Active Electronically Scanned Array (AESA) radar from the canceled A-12 attack aircraft.[75] The last "Tomcat" variant was the ASF-14 (Advanced Strike Fighter-14), Grumman's replacement for the NATF concept. By all accounts, it would not be even remotely related to the previous Tomcats save in appearance, incorporating the new technology and design know-how from the Advanced Tactical Fighter (ATF) and Advanced Tactical Aircraft (ATA) programs. The ASF-14 would have been a new-build aircraft; however, its projected capabilities were not that much better than that of the (A)ST-21 variants.[76] In the end the Attack Super Tomcat was considered to be too costly. The Navy decided to pursue the cheaper F/A-18E/F Super Hornet to fill the fighter-attack role.[75] Operators F-14 Tomcat operators as of 2012 (former operators in red) Two IRIAF F-14 Tomcats armed with AIM-54 Phoenixes in the 1970s Front view of an F-14B at Yokota Air Base, Tokyo, Japan, 2003 F-14A BuNo 162689 at the USS Hornet Museum in Alameda, California, 2009  Iran Islamic Republic of Iran Air Force 72nd TFS: F-14A, 1976–198573rd TFS: F-14A, 1977–198581st TFS: F-14A, 1977–present82nd TFS: F-14A, 1978–present83rd Tomcat Flight School: F-14A, 1978–197983rd TFS: F-14A, renamed former 62nd TFS[77]  United States United States Navy : operated F-14 from 1974 to 2006 Navy Fighter Weapons School (TOPGUN) (Merged with Strike University (Strike U) to form Naval Strike and Air Warfare Center (NSAWC) 1996)VF-1 Wolfpack (Disestablished 30 September 1993)VF-2 Bounty Hunters (Pacific Fleet through 1996, Atlantic Fleet 1996-2003, Pacific Fleet 2003–present; redesignated VFA-2 with F/A-18F, 1 July 2003)VF-11 Red Rippers (Redesignated to VFA-11 with F/A-18F, May 2005)VF-14 Tophatters (Redesignated VFA-14 with F/A-18E, 1 December 2001, and transferred to Pacific Fleet, 2002)VF-21 Freelancers (Disestablished 31 January 1996)VF-24 Fighting Renegades (Disestablished 20 August 1996)VF-31 Tomcatters (Redesignated VFA-31 with F/A-18E, October 2006)VF-32 Swordsmen (Redesignated VFA-32 with F/A-18F, 1 October 2005)VF-33 Starfighters (Disestablished 1 October 1993)VF-41 Black Aces (Redesignated VFA-41 with F/A-18F, 1 December 2001)VF-51 Screaming Eagles (Disestablished 31 March 1995)VF-74 Bedevilers (Disestablished 30 April 1994)VF-84 Jolly Rogers (Disestablished 1 October 1995; squadron heritage and nickname transferred to VF-103)VF-102 Diamondbacks (Redesignated VFA-102 with F/A-18F, 1 May 2002, and transferred to Pacific Fleet)VF-103 Sluggers/Jolly Rogers (Redesignated VFA-103 with F/A-18F, 1 May 2005)VF-111 Sundowners (Disestablished 31 March 1995; reestablished as VFC-111 in Naval Air Force Reserve with Northrop F-5N and F-5F, 1 November 2006)VF-114 Aardvarks (Disestablished 30 April 1993)VF-142 Ghostriders (Disestablished 30 April 1995)VF-143 Pukin' Dogs (Redesignated VFA-143 with F/A-18E, early 2005)VF-154 Black Knights (Redesignated VFA-154 with F/A-18F, 1 October 2003)VF-191 Satan's Kittens (Disestablished 30 April 1988)VF-194 Red Lightnings (Disestablished 30 April 1988)VF-211 Fighting Checkmates (Pacific Fleet through 1996, then transferred to Atlantic Fleet; redesignated VFA-211 with F/A-18F, 1 October 2004)VF-213 Black Lions (Pacific Fleet through 1996, then transferred to Atlantic Fleet; redesignated VFA-213 with F/A-18F, May 2006) Naval Air Systems Command Test and Evaluation Squadrons VX-4 Evaluators (Disestablished 30 September 1994 and merged into VX-5 to form VX-9)VX-9 Vampires (Currently operates F/A-18C/D/E/F, EA-18G, EA-6B, AV-8B, AH-1 and UH-1)VX-23 Salty Dogs (Currently operates F/A-18A+/B/C/D/E/F, EA-6B, EA-18G and T-45) Fleet Replacement Squadrons VF-101 Grim Reapers; Atlantic Fleet, then sole single-site, F-14 FRS (Disestablished 15 September 2005; reestablished as VFA-101, sole single-site F-35C Fleet Replacement Squadron in May 2012)[78]VF-124 Gunfighters; Pacific Fleet F-14 FRS (Disestablished 30 September 1994) Naval Air Force Reserve Squadrons VF-201 Hunters (Redesignated VFA-201 and reequipped with F/A-18A+ on 1 January 1999; disestablished 30 June 2007)VF-202 Superheats (Disestablished 31 December 1994)VF-301 Devil's Disciples (Disestablished 11 September 1994)VF-302 Stallions (Disestablished 11 September 1994) Naval Air Force Reserve Squadron Augmentation Units (SAUs) VF-1285 Fighting Fubijars (Disestablished September 1994);[79] augmented VF-301 and VF-302VF-1485 Americans (Disestablished September 1994);[80] augmented VF-124VF-1486 Fighting Hobos (Disestablished September 2005);[81] augmented VF-101 Aircraft on display An F-14A on display at Grumman Memorial Park in New York F-14A BuNo 160661 on display at the U.S. Space and Rocket Center's Aviation Challenge facility in Huntsville, Alabama in August 2009 YF-14A at the Cradle of Aviation Museum F-14D at the Intrepid Sea-Air-Space Museum Notable F-14s preserved at museums and military installations include: Bureau Number (BuNo) – Model – Location – Significance Japan F-14A 161141 - On display at Naval Air Facility Atsugi, Japan.[82] United States F-14A 157984 - National Naval Aviation Museum, Naval Air Station Pensacola, Florida. Fifth F-14 manufactured and one of the prototypes used in flight testing. Mounted on pedestal at entrance to museum.[83]157986 - USS Intrepid (CV-11), Intrepid Sea-Air-Space Museum, Manhattan, New York; 7th Tomcat built, retained as research and development airframe[84]158623 - Naval Base Ventura County / NAS Point Mugu, California; pedestal mount at Front Gate Airpark[85]158999 - Naval Air Station Joint Reserve Base Fort Worth (former Carswell AFB), Texas.[86]159025 - USS Yorktown (CV-10), Patriot's Point Naval & Maritime Museum, Mount Pleasant, South Carolina.[87]159829 - Wings Over the Rockies Air and Space Museum, former Lowry AFB, Denver, Colorado: From VF-211, later used for aircraft maintenance training by Naval Air Reserve Center Denver at Buckley AFB[88]158978 - USS Midway Museum, San Diego, California[89]159445 - Naval Station Norfolk (former Naval Air Station Norfolk East Gate Airpark, NAVSTA Norfolk, Virginia.[86]159455 - NAS Patuxent River, Lexington Park, Maryland; former VX-23 flight test squadron aircraft159856 - Naval Air Facility El Centro, California.[86]160382 - Museum of Flight south lawn in Tukwila, WA. VF-84 "Jolly Rogers" AJ202. Stationed on the USS Nimitz. This aircraft, as well as several other F-14As from the famous "Jolly Rogers" squadron, appear in the 1980 film The Final Countdown which was filmed on board the USS Nimitz. On loan from the National Museum of Naval Aviation at Pensacola, Florida.[90]160401 - Fleet Area Control and Surveillance Facility Virginia Capes (FACSFAC VACAPES), Naval Air Station Oceana, Virginia[91]160661 - U.S. Space and Rocket Center's Aviation Challenge facility in Huntsville, Alabama160684 - Pima Air and Space Museum adjacent to Davis-Monthan AFB, Tucson, Arizona. Repainted in its original markings as "NL 211" of VF-111 aboard USS KITTY HAWK (CV-63), as this particular aircraft appeared in its initial operational squadron service, circa 1978-1981.[92]160694 - USS Lexington (AVT-16) Museum, Corpus Christi, TX - Painted with Hi-Vis markings of VF-103 "Jolly Rogers". Aircraft is on loan from the National Museum of Naval Aviation at NAS Pensacola, Florida.[93]160889 - Pacific Coast Air Museum at Charles M. Schulz – Sonoma County Airport, Santa Rosa, California[94]160898 - Palm Springs Air Museum, Palm Springs, California[95]160903 - Mid-America Air Museum, Liberal Mid-America Regional Airport, Liberal, Kansas[96]160925 - Eisenhower Park, Wakeeney, Kansas [97]161134 - Valiant Air Command Warbird Museum, Space Coast Regional Airport, Titusville, Florida[98]161422 - Naval Air Station Wildwood Museum, Cape May County Airport, New Jersey.[86]161426 - Naval Air Station DeLand Museum, DeLand Municipal Airport, DeLand, Florida161598 - Tulsa Air and Space Museum, Tulsa, Oklahoma;[99] has VF-41 "Black Aces" markings.161605 - Wings Of Eagles Discovery Center/National Warplane Museum, Horseheads, New York[100]161611 - In use as a ground-based training aid, Naval Air Technical Training Center Pensacola, Naval Air Station Pensacola, Florida.[82]161615 - Combat Air Museum, Topeka, Kansas[101]161620 - Selfridge Military Air Museum, Selfridge Air National Guard Base, Mount Clemens, Michigan[102]161623 - Patuxent River Naval Air Museum, Naval Air Station Patuxent River, Lexington Park, Maryland; former VX-23 flight test squadron aircraft[103]161863 - NAS Jacksonville Heritage Park, Naval Air Station Jacksonville, Florida[104]162591 - Quonset Air Museum, Quonset State Airport (former Naval Air Station Quonset Point), North Kingstown, Rhode Island.[82]162595 - Naval Test Wing Atlantic, Naval Air Station Patuxent River, Maryland.[86]162689 - USS Hornet (CV-12), USS Hornet Museum, former Naval Air Station Alameda, Alameda, California.162710 - North Atrium, National Museum of Naval Aviation, Naval Air Station Pensacola, Florida[105][106]BuNo undetermined - MODEX 201 of VF-14 is on display at the Empire State Aerosciences Museum in Scotia, New York NF-14A 160666 - Western Aerospace Museum, Oakland, California; originally delivered to VF-111 in 1978, subsequently reassigned to NAVAIR test duties, permanently modified for development of follow-on avionics and weapons systems[107] YF-14A 157982 - Cradle of Aviation Museum, Garden City, New York. Prototype #3 Nonstructural Demonstration Testbed[108] F-14B 162910 - Naval Air Station Key West, Florida[109]162912 - Grissom Air Museum, Grissom Air Reserve Base (former Grissom AFB), Indiana[110]162592 - Ronald Reagan Presidential Library, Simi Valley, California[111] F-14D(R) - remanufactured F-14As 159600 - OV-10 Bronco Museum, Fort Worth, Texas. On loan from the National Museum of Naval Aviation, NAS Pensacola, Florida. Nicknamed "Christine", it was the longest-serving F-14 Tomcat in U.S. Navy. Remanufactured from F-14A to F-14D(R) configuration, it was originally built in 1976 and made the final combat deployment/cruise of the F-14 in 2006[112]159610 - Smithsonian National Air & Space Museum Steven F. Udvar-Hazy Center, Chantilly, Virginia. This F-14 was one of those involved in the second Gulf of Sidra incident.[113]159619 - Florida Air Museum at Sun 'n Fun, Lakeland Linder Regional Airport, Lakeland, Florida[114]159626 - Naval Strike and Air Warfare Center, Naval Air Station Fallon, Nevada.[86]161159 - National Museum of Naval Aviation, Naval Air Station Pensacola, Florida; completed the last combat flight and the last combat carrier arrested landing (trap) by a U.S. Navy F-14[115] F-14D 161163 - Chuck Schumacher Aviation Airpark, Prairie Aviation Museum, Bloomington, Illinois. Depot Level Conversion performed September 1991. Retired as MODEX 205 of Fighter Squadron 213 (VF-213), Black Lions.[116]163893 - main gate, Arnold Engineering and Development Center, Arnold AFB, Tennessee[117]163897 - Aerospace Museum of California, McClellan Airfield (former McClellan AFB and current Coast Guard Air Station Sacramento), Sacramento, California.[86]163902 - Hickory Aviation Museum at Charlotte Douglas International Airport, Hickory, North Carolina, VF-31 Tomcatters aircraft Modex number 107; flew the F-14 retirement ceremony with LCDR Chris Richard and LT Mike Petronis at the controls.[118][119]163904 - Pacific Aviation Museum, Ford Island, Joint Base Pearl Harbor-Hickam, Hawaii[86]164342 - Wings Over Miami Air Museum, Miami, Florida[120]164346 - Virginia Aviation Museum, Richmond, Virginia; on loan from National Museum of Naval Aviation, Pensacola, Florida. Last Tomcat to operationally trap aboard a U.S. Navy aircraft carrier.[121]164601 - Castle Air Museum at former Castle AFB, Atwater, California.[122]164603 - Grumman Headquarters, Bethpage, New York. Felix 101 from VF-31 is the last Tomcat to fly in U.S. Navy service. Final flight was from NAS Oceana, Virginia to the American Airpower Museum at Republic Airport Long Island, New York on 4 October 2006 were it was displayed for a year and a half before being moved to Grumman Plant 25.[123]164604 - NAS Oceana Memorial Park, Naval Air Station Oceana, Virginia. Last F-14 manufactured, assigned to VX-4, later VX-9, at Naval Air Station Point Mugu, California during its operational service and used the callsign "Vandy 1".[124][125] Specifications (F-14D) F-14A, VF 111 "Sundowners" (USS Carl Vinson) Data from U.S. Navy file,[126] Spick,[34] M.A.T.S.[127] General characteristics Crew: 2 (Pilot and Radar Intercept Officer)Length: 62 ft 9 in (19.1 m)Wingspan: ** Spread: 64 ft (19.55 m) Swept: 38 ft (11.58 m) Height: 16 ft (4.88 m)Wing area: 565 ft² (54.5 m²)Airfoil: NACA 64A209.65 mod root, 64A208.91 mod tipEmpty weight: 43,735 lb (19,838 kg)Loaded weight: 61,000 lb (27,700 kg)Max. takeoff weight: 74,350 lb (33,720 kg)Powerplant: 2 × General Electric F110-GE-400 afterburning turbofans Dry thrust: 13,810 lbf (61.4 kN) eachThrust with afterburner: 27,800 lbf (123.7 kN) each Maximum fuel capacity: 16,200 lb internal; 20,000 lb with 2x 267 gallon external tanks[34] Performance Maximum speed: Mach 2.34 (1,544 mph, 2,485 km/h) at high altitudeCombat radius: 500 nmi (575 mi, 926 km)Ferry range: 1,600 nmi (1,840 mi, 2,960 km)Service ceiling: 50,000+ ft (15,200 m)Rate of climb: >45,000 ft/min (229 m/s)Wing loading: 113.4 lb/ft² (553.9 kg/m²)Thrust/weight: 0.92 Armament Guns: 1× 20 mm (0.787 in) M61 Vulcan 6-barreled gatling cannon, with 675 roundsHardpoints: 10 total: 6× under-fuselage, 2× under nacelles and 2× on wing gloves[128][N 2] with a capacity of 14,500 lb (6,600 kg) of ordnance and fuel tanks[129]Missiles: ** Air-to-air missiles: AIM-54 Phoenix, AIM-7 Sparrow, AIM-9 SidewinderLoading configurations: 2× AIM-9 + 6× AIM-54 (Rarely used due to weight stress on airframe)2× AIM-9 + 2× AIM-54 + 3× AIM-7 (Most common load during Cold War era)2× AIM-9 + 4× AIM-54 + 2× AIM-72× AIM-9 + 6× AIM-74× AIM-9 + 4× AIM-544× AIM-9 + 4× AIM-7 Bombs: ** JDAM precision-guided munition (PGMs) Paveway series of laser-guided bombsMk 80 series of unguided iron bombsMk 20 Rockeye II Others: Tactical Airborne Reconnaissance Pod System (TARPS)LANTIRN targeting pod2× 267 US gal (1,010 l; 222 imp gal) drop tanks for extended range/loitering time Avionics Hughes AN/APG-71 radarAN/ASN-130 INS, IRST, TCSRemotely Operated Video Enhanced Receiver (ROVER) upgrade Tomcat logo Tomcat logo The Tomcat logo design came when Grumman's Director of Presentation Services, Dick Milligan, and one of his artists, Grumman employee Jim Rodriguez, were asked for a logo by Grumman's Director of Business Development and former Blue Angels #5 pilot, Norm Gandia.[130] Per Rodriguez, "He asked me to draw a lifelike Tomcat wearing boxing gloves and trunks sporting a six-shooter on his left side; where the guns are located on the F-14, along with two tails." The Cat was drawn up after a tabby cat was sourced and used for photographs, and named "Tom." The logo has gone through many variations, including one for the then-Imperial Iranian Air Force F-14, called "Ali-cat." The accompanying slogan "Anytime Baby!" was developed by Norm Gandia as a challenge to the U.S. Air Force's McDonnell Douglas F-15 Eagle. The Tomcat was retired from the U.S. Navy's active fleet on 22 September 2006, having been supplanted by the Boeing F/A-18E/F Super Hornet.[2] As of 2012, the F-14 was only in service with the Islamic Republic of Iran Air Force, having been exported to Iran in 1976, when the U.S. had amicable


 

 شهيد عباس بابايي، بزرگ مردي كه در مكتب شهادت پرورش يافت مجاهدي كه زهد و تقوايش بسان دريايي خروشان بود و هر لحظه از زندگانيش موج ها در برداشت. مرد وارسته اي كه سراسر وجودش عشق و از خودگذشتگي و كرامت بود، رزمنده اي كه دلاور ميدان جنگ بود و مبارزي سترگ با نفس اماره ي خويش. از آن زمان كه خود را شناخت كوشيد تا جز در جهت خشنودي حق تعالي گام برندارد. به راستي او گمنام، اما آشناي همه بود. از آن روستاييِ ساده دل، تا آن خلبان دلير و بي باك. شهيد بابايي در سال 1329، در شهرستان قزوين ديده به جهان گشود. دوره ي ابتدايي و متوسطه را در همان شهر به تحصيل پرداخت و در سال 1348، به دانشكده خلباني نيروي هوايي راه يافت و پس از گذراندن دوره آموزش مقدماتي براي تكميل دوره به آمريكا اعزام شد. شهيد بابايي در سال 1349، براي گذراندن دوره خلباني به آمريكا رفت. طبق مقررات دانشكده مي بايست به مدت دو ماه با يكي از دانشجويان آمريكايي هم اتاق مي شد. آمريكايي ها، در ظاهر، هدف از اين برنامه را پيشرفت دانشجويان در روند فراگيري زبان انگليسي عنوان مي كردند، اما واقعيت چيز ديگري بود. چون عباس در همان شرايط تمام واجبات ديني خود را انجام مي داد، از بي بند و باري موجود در جامعه آمريكا بيزار بود. هم اتاقي او در گزارشي كه از ويژگي ها و روحيات عباس نوشته، يادآور مي شود كه بابايي فردي منزوي و در برخوردها، نسبت به آداب و هنجارهاي اجتماعي بي تفاوت است. از رفتار او بر مي آيد كه نسبت به فرهنگ غرب داراي موضع منفي مي باشد و شديداً به فرهنگ سنتي ايران پاي بند است. همچنين اشاره كرده كه او به گوشه اي مي رود و با خودش حرف مي زند، كه منظور او نماز و دعا خواندن عباس بوده است. خود وي ماجراي فارغ التحصيلي از دانشكده خلباني آمريكا را چنين تعريف كرده است: «دوره خلباني ما در آمريكا تمام شده بود، اما به خاطر گزارشاتي كه در پرونده خدمتم درج شده بود، تكليفم روشن نبود و به من گواهينامه نمي دادند، تا اين كه روزي به دفتر مسئول دانشكده، كه يك ژنرال آمريكايي بود، احضار شدم. به اتاقش رفتم و احترام گذاشتم. او از من خواست كه بنشينم. پرونده من در جلو او، روي ميز بود، ژنرال آخرين فردي بود كه مي بايستي نسبت به قبول و يا رد شدنم اظهار نظر مي كرد. او پرسش هايي كرد كه من پاسخش را دادم . از سوال هاي ژنرال بر مي آمد كه نظر خوشي نسبت به من ندارد. اين ملاقات ارتباط مستقيمي با آبرو و حيثيت من داشت، زيرا احساس مي كردم كه رنج دوسال دوري از خانواده و شوق برنامه هايي كه براي زندگي آينده ام در دل داشتم، همه در يك لحظه در حال محو و نابودي است و بايد دست خالي و بدون دريافت گواهينامه خلباني به ايران برگردم. در همين فكر بودم كه در اتاق به صدا در آمد و شخصي اجازه خواست تا داخل شود. او ضمن احترام، از ژنرال خواست تا براي كار مهمي به خارج از اتاق برود با رفتن ژنرال، من لحظاتي را در اتاق تنها ماندم. به ساعتم نگاه كردم، وقت نماز ظهر بود. با خود گفتم، كاش در اينجا نبودم و مي توانستم نماز را اول وقت بخوانم. انتظارم براي آمدن ژنرال طولاني شد. گفتم كه هيچ كار مهمي بالاتر از نماز نيست، همين جا نماز را مي خوانم. ان شاءالله تا نمازم تمام شود، او نخواهد آمد. به گوشه اي از اتاق رفتم و روزنامه اي را كه همراه داشتم به زمين انداختم و مشغول نماز شدم. در حال خواندن نماز بودم كه متوجه شدم ژنرال وارد اتاق شده است. با خود گفتم چه كنم؟ نماز را ادامه بدهم يا بشكنم؟ بالاخره گفتم، نمازم را ادامه مي دهم، هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد. سرانجام نماز را تمام كردم و در حالي كه بر روي صندلي مي نشستم از ژنرال معذرت خواهي كردم. ژنرال پس از چند لحظه سكوت نگاه معناداري به من كرد و گفت: چه مي كردي؟ گفتم: عبادت مي كردم. گفت: بيشتر توضيح بده. گفتم: در دين ما دستور بر اين است كه در ساعت هاي معين از شبانه روز بايد با خداوند به نيايش بپردازيم و در اين ساعات زمان آن فرا رسيده بود، من هم از نبودن شما در اتاق استفاده كردم و اين واجب ديني را انجام دادم. ژنرال با توضيحات من سري تكان داد و گفت: همه اين مطالبي كه در پرونده تو آمده مثل اين كه راجع به همين كارهاست . اين طور نيست؟ پاسخ دادم: آري همين طور است. او لبخندي زد. از نوع نگاهش پيدا بود كه از صداقت و پاي بندي من به سنت و فرهنگ و رنگ نباختنم در برابر تجدد جامعه آمريكا خوشش آمده است. با چهره اي بشاش خود نويس را از جيبش بيرون آورد و پرونده ام را امضا كرد. سپس با حالتي احترام آميز از جا برخاست و دستش را به سوي من دراز كرد و گفت: به شما تبريك مي گويم. شما قبول شديد . براي شما آرزوي موفقيت دارم. من هم متقابلاً از او تشكر كردم. احترام گذاشتم و از اتاق خارج شدم. آن روز به اولين محل خلوتي كه رسيدم به پاس اين نعمت بزرگي كه خداوند به من عطا كرده بود، دو ركعت نماز شكر خواندم.» با ورود هواپيماهاي پيشرفته اف – 14 به نيروي هوايي، شهيد بابايي كه جزء خلبان هاي تيزهوش و ماهر در پرواز با هواپيماي شكاري اف – 5 بود، به همراه تعداد ديگري از همكاران براي پرواز با هواپيماي اف–14 انتخاب و به پايگاه هوايي اصفهان منتقل شد. با اوج گيري مبارزات عليه نظام ستمشاهي، بابايي به عنوان يكي از پرسنل انقلابي نيروي هوايي، در جمع ديگر افراد متعهد ارتش به ميدان مبارزه وارد شد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، وي گذشته از انجام وظايف روزمره، بعنوان سرپرست انجمن اسلامي پايگاه، به پاسداري از دستاوردهاي پرشكوه انقلاب اسلامي پرداخت. شهيد بابايي با دارا بودن تعهد، ايمان، تخصص و مديريت اسلامي چنان درخشيد كه شايستگي فرماندهي وي محرز و در تاريخ 7/5/1360، فرماندهي پايگاه هشتم هوايي بر عهده ي او گذاشته شد. به هنگام فرماندهي پايگاه با استفاده از امكانات موجود آن، به عمران و آباداني روستاهاي مستضعف نشين حومه پايگاه و شهر اصفهان پرداخت و با تامين آب آشاميدني و بهداشتي، برق و احداث حمام و ديگر ملزومات بهداشتي و آموزشي در اين روستا، گذشته از تقويت خط سازندگي انقلاب اسلامي، در روند هر چه مردمي كردن ارتش و پيوند هر چه بيشتر ارتش با مردم خدمات شايان توجهي را انجام داد. بابايي، با كفايت، لياقت و تعهد بي پاياني كه در زمان تصدي فرماندهي پايگاه اصفهان از خود نشان داد، در تاريخ 9/9/1362 با ارتقاء به درجه سرهنگي به سمت معاون عمليات نيروي هوايي منصوب و به تهران منتقل گرديد. او با روحيه شهادت طلبي به همراه شجاعت و ايثاري كه در طول سال ها، در جبهه هاي نور و شرف به نمايش گذاشت، صفحات نوين و زريني به تاريخ دفاع مقدس و نيروهاي هوايي ارتش نگاشت و با بيش از 3000 ساعت پرواز با انواع هواپيماهاي جنگنده، قسمت اعظم وقت خويش را در پرواز هاي عملياتي و يا قرارگاه ها و جبهه هاي جنگ در غرب و جنوب كشور سپري كرد و به همين ترتيب چهره آشناي «بسيجيان» و يار وفادار فرماندهان قرارگاه هاي عملياتي بود و تنها از سال 1364 تا هنگام شهادت، بيش از 60 مأموريت جنگي را با موفقيت كامل به انجام رسانيد. شهيد براي پيشرفت سريع عمليات ها و حسن انجام امور، تنها به نظارت اكتفا نمي كرد، بلكه شخصاً پيشگام مي شد و در جميع مأموريت هاي جنگي طراحي شده، براي آگاهي از مشكلات و خطرات احتمالي، اولين خلبان بود كه شركت مي كرد. سرلشكر بابايي به علت لياقت و رشادت هايي كه در دفاع از نظام، سركوبي و دفع تجاوزات دشمنان از خود بروز داد، در تاريخ 8/2/1366، به درجه سرتيپي مفتخر گرديد. تيمسار بابايي معاون عمليات نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران به هنگام بازگشت از يك مأموريت برون مرزي، هدف گلوله ضد هوايي قرار گرفت و به شهادت رسيد. تيمسار عباس بابايي صبح روز پانزدهم مرداد ماه روز عيد قربان همراه يكي از خلبانان نيروي هوايي (سرهنگ نادري) به منظور شناسايي منطقه و تعيين راه كار اجراي عمليات، با يك فروند هواپيماي آموزشي اف–5 از پايگاه هوايي تبريز به پرواز درآمد و وارد آسمان عراق شد. تيمسار بابايي پس از انجام دادن مأموريت، به هنگام بازگشت، در آسمان خطوط مرزي، هدف گلوله هاي تيربار ضد هوايي قرار گرفت و از ناحيه سر مجروح شد و بلافاصله به شهادت رسيد. يكي از راويان مركز مطالعات و تحقيقات جنگ درباره اين واقعه نوشته است:«به دنبال اصابت گلوله به هواپيماي تيمسار بابايي و اختلالي كه در ارتباط هواپيما و پايگاه تبريز به وجود آمد، پايگاه مزبور به رابط هوايي سپاه اعلام كرد كه يك فروند هواپيماي خودي در منطقه مرزي سقوط كرد براي كمك به يافتن خلبان و لاشه آن هر چه سريعتر اقدام نماييد. مدت كوتاهي از اعلام اين موضوع نگذشته بود كه فرد مذكور مجدداً تماس گرفت و در حالي كه گريه امانش نمي داد گفت: هواپيماي مورد نظر توسط خلبان به زمين نشست، ولي يك از سرنشينان آن به علت اصابت تير در داخل كابين به شهادت رسيده است.» راوي در مورد بازتاب شهادت تيمسار بابايي در جمع برادران سپاه نوشته است: «برخي از فرماندهان ارشد سپاه در جلسه اي مشغول بررسي عمليات بودند كه تلفني خبر شهادت تيمسار بابايي به اطلاع برادر رحيم رسيد . با شنيدن اين خبر، جلسه تعطيل شد و اشك در چشمان حاضرين به خصوص آنان كه آشنايي بيشتري با شهيد بابايي داشتند ، حلقه زد.» نقل شده كه وي چند روز قبل از شهادت در پاسخ پافشاري هاي بيش از حد دوستانش جهت عزيمت به مراسم حج گفته بود: «تا عيد قربان خودم را به شما مي رسانم.» بابايي در هنگام شهادت 37 سال داشت، او اسوه اي بود كه از كودكي تا واپسين لحظات عمر گرانقدرش همواره با فداكاري و ايثار زندگي كرد و سرانجام نيز در روز عيد قربان، به آروزي بزرگ خود كه مقام شهادت بود نائل گرديد و نام پرآوازه اش در تاريخ پرا فتخار ايران جاودانه شد.

هواپیما هواگردی سنگین‌تر از هوا است.

در هواپیما اختلاف فشار هوائی که از روی بال و زیر بال می‌گذرد ایجاد نیروی برآر می‌کند و با خنثی شدن نیروی وزن، هواپیما به پرواز در می‌آید.این نیرو چیزی معادل وزن هواپیما و وزن مسافران به بالا وارد می‌شود .

از نظر طرح و عملکرد هواپیماها را می‌توان به دو دسته هواپیما با بال ثابت و هواپیما با بال متحرک تقسیم کرد.

از نظر پیش‌رانش هواپیماها به دو دسته موتوردار و بی‌موتور تقسیم می‌شوند.

هواپیماهارا می‌توان از نظر کاربرد به دو دسته بخش کرد: هواپیمای نظامی و هواپیمای غیرنظامیخترع هواپیما به معنی امروزی را برادران رایت می‌دانند ولی با توجه به کوشش‌های هم‌زمان دیگران، برخی این نکته را قبول ندارند. [۱]

به‌هرحال کوشش برای پرواز سابقه‌ای بسیار دورتر از کار برادران رایت دارد. ذکر وسیله پروازی که با استفاده از چند پرنده ساخته شده در اساطیر ملل گوناگون شاید نخستین کوشش بشر برای طراحی هواپیما به‌شمار رود. مواردی که افرادی با بستن بال یا پارچه به‌خود برای پرواز از بلندی به پایین پریده‌اند نیز در تاریخ آمده‌است.

اوتو لیلینتهال به حالت نیمه‌پروازی. حدود سال ۱۸۹۵.

لئوناردو داوینچی نابغه ایتالیایی طرح‌های زیادی برای وسایل پرنده (مثلاً بالگرد) از خود به‌جا گذاشته‌است.

اوتو لیلینتهال آلمانی را نخستین کسی می‌دانند که توانست با بستن بال به خود پروازی کوتاه را انجام دهد ولی چهل سال قبل از او سر جرج کایلی انگلیسی همین کار را با یک هواپیمای بی‌موتور ساخت خودش کرده بود. در سال ۱۸۰۹ اولین گام عملی و تاریخی انسان در زمینه‏ پرواز مکانیکی توسط جرج‏ کایلی که در واقع پدر علم هوانوردی‏ نام گرفته‌است صورت گرفت و تفکر مقاومت هوا در برابر اشیاء متحرک در آن، بعنوان عامل و محرک‏ اولیه در راه ساخت ماشینهای پرنده مورد استفاده قرار گرفت.

جرج کایلی توانست با نیروی وارد بر مقاومت‏ هوا از طریق حرکت پروانه نصب شده روی یک جسم‏ مسطح موتوردار، وزن معینی به آن جسم داده و آن شی‏ء را در هوا به جلو براند بدون اینکه سقوط کند و باین‏ ترتیب مشکل مقاومت هوا در برابر عبور اجسام از آن و نیز تئوری سقوط اشیاء سنگین‏تر از وزن هوا به زمین را آسان سازد. کایلی آزمایش‌های بسیاری را انجام داد که‏ پیشرفتهای بعدی در این آزمایش‌ها بتدریج درستی یافته‌ها و تجربیاتش را تأیید نمود. در آن روزگار به‌ویژه در وقتی که نظریه «سقوط اشیاء سنگین‏تر از وزن هوا به‏ زمین» رواج داشت کمتر کسی می‏توانست راز حرکت‏ یک سطح صاف را در هوا بطوریکه بتواند خودش را نگهدارد و بزمین نیفتد، دریابد.[۲]

کار کایلی توسط دیگران دنبال شد و در اوایل‏ استرینگ فلو و هنسن دو کار بزرگ در زمینه ساخت هواپیما آغاز کردند. همزمان با عدم‏ کامیابی هنسن در طراحی و ساخت یک هواپیما با نیروی محرکه بخار، استرینگ فلو هواپیمای کوچکتری‏ از همین نوع را ساخت که توانست با موفقیت پرواز نماید.[۲]

با این موفقیت استرینگ فلو توانست در پی تأسیس‏ انجمن هوانوردان بریتانیا در سال ۱۸۶۶ به این سازمان‏ بپیوندد. وی بخاطر طراحی و ساخت موتور هواپیما از نوع سبک با قوه محرکه بخار برنده جایزه گردید.[۲]

در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم کوشش برای ساخت هواپیمایی که قابل کنترل باشد (یعنی به خواست خلبان به چپ و راست و پائین و بالا برود) در فرانسه و آمریکا شدت گرفت. اولین پرواز کنترل شده به نام برادران رایت ثبت است. آنها این کار را در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ کیتی هاوک در کارولینای شمالی به طور آزمایشی انجام دادند و در سال ۱۹۰۵ هواپیمای آنان (پرندهٔ رایت ۳) کاملا تحت کنترل بود و می‌توانست به طور پایدار پرواز کند.[۲]

ترابری هواپیمائی کشوری از سالهای بعد جنگ جهانی اول رو به رشد نهاد تا آنجا که دهه بعد جنگ جهانی دوم (بین سالهای ۱۹۵۵-۱۹۴۶) سالهائی بوده‌اند که هواپیماها مهم‌ترین وسیله سفر و جابجایی بشمار می‏رفته‌اند.[۲]

گونه‌ها

هواپیما با بال ثابت

بیشتر هواپیماهای امروزی به‌ویژه هواپیماهای مسافری در این دسته جای دارند.

منظور از بال ثابت آن است که بال هواپیما (بر خلاف هلیکوپتر) فقط در اثر پیش‌رانش نیروی برآر ایجاد می‌کند. اگرچه بال در بعضی هواپیماها برای جاگیری کمتر یا ملاحظات هواپویشی ممکن است باز و بسته شود ولی این‌گونه هواپیما را نیز دارای بال ثابت می‌شمارند چون باز و بسته شدن بال ایجاد نیروی برآر نمی‌کند.

هواپیما با بال متحرک

در بال‌گردها نیروی برآر ناشی از چرخش بال یا پروانه در هوا است. هلی‌کوپتر یا بالگرد شناخته‌شده‌ترین هواپیما با بال متحرک است. هواچرخ نوع دیگری از این‌گونه هواپیما است. بعضی از هواپیماها مثل و-۲۲ آسپری ویژگی‌های بال ثابت و بال متحرک را یکجا دارند.

هواپیمای موتوردار

موتور هواپیما وظیفه تأمین نیروی پیش‌رانش (در هواپیماهای با بال ثابت) یا چرخاندن پروانه و پیش‌رانش (در هواپیماهای با بال متحرک) را دارد.

تا اواخر جنگ جهانی دوم موتور هواپیماها از نوع پیستونی یا موتور احتراق داخلی بود. اکنون بیشتر هواپیماها از موتور جت استفاده می‌کنند. در بعضی هواپیماهای آزمایشی و نظامی از موتور موشکی استفاده می‌شود.

هواپیمای بی‌موتور

در هواپیمای بی‌موتور برای پیش‌رانش از نیروی گرانش زمین استفاده می‌شود. بادپر (گلایدر) نوع رایج هواپیمای بی‌موتور است. هواپیمای بی‌موتور را باید پیش از شروع پرواز با ابزاری جدا از آن به ارتفاعی مناسب رساند و پس از آن هواپیما می‌تواند با استفاده از نیروی گرانش و جریان‌های هوائی پرواز کند. در سالهای گذشته شرکت مادو موفق به ساخت اولین موتور هواپیما در ایران شد که کاربرد نظامی دارد.

هواپیماهای نظامی

اصطلاح هواپیمای نظامی طیف وسیعی از هواپیماها را، از هواپیمای مدل گرفته تا بزرگ‌ترین هواپیمای جهان، در بر دارد. بسیاری از این هواپیماها فقط در اختیار ارتش‌ها و نیروهای هوائی کشورها است ولی بعضی از هواپیماهای نظامی با تغییر دادن هواپیماهای غیرنظامی به کارهای گمارده می‌شوند. جنگنده‌ها و هواپیماهای ترابری نظامی دو دسته شناخته شده‌تر هواپیمای نظامی هستند.

هواپیماهای غیرنظامی

انرژی خورشیدی نیروی محرکه این هواپیما را تأمین می‌کند.

هواپیماهای غیرنظامی نیز گستره وسیعی دارند و برای جابجائی مسافر یا بار و نیز تفریح و پژوهش و خدمات به‌کار می‌روند. استفاده نظامی از هواپیمای غیرنظامی برپایه قانون‌های بین‌المللی ممنوع است ولی گاه کشورها مخفیانه چنین می‌کنند.

برخی از هواپیماهای نظامی قدیمی با تغییراتی برای تفریح و پژوهش به هواپیمای غیرنظامی تبدیل شده‌اند.

.

اینجا هم یه سری اطلاعات در مورد هواپیمای مدل
بتدا تقسیم بندی کلی بر هواپیماها از نظر سرعت خواهیم داشت. هواپیماها از نظر سرعت به چند دسته تقسیم می شوند:
*هواپیماهای زیر سرعت صوت یا Sub Sonic 
*هواپیماهای نزدیک سرعت صوت یا Tran Sonic 
*هوپیماهای دقیقاْ در صوت یا Sonic 
*هواپیماهای ماورای سرعت صوت یا Super Sonic 
*هواپیماهای بسیار بالاتر از سرعت صوت یا Hyper Sonic
سرعت صوت عبارت است از مقدار مسافتی که صوت در یک مدت زمان معین طی می کند. برای مثال سرعت صوت در ثانیه و در سطح دریا و دمای 22 درجه تقریباً 345 متر و سرعت آن در یک ساعت 1240 است. دلیل متغیر بودن سرعت صوت، به میزان فشار هوا یا در حقیقت ارتفاع بستگی دارد. در سطح دریا، سرعت صوت در میزان حداکثر خود و در ارتفاعات بالا کمترین مقدار خود را یعنی حدود 1060 کیلومتر بر ساعت را در در دمای 52 درجه دارد که به این معنی است که در سطح دریا، به دلیل تراکم نسبتاً زیاد ملکول های هوا، صوت با سرعت بیشتری حرکت می کند و مجرد اینکه ارتفاع بالا می رود، فشار هوا تقلیل یافته در نتیجه صوت با سرعت کمتری فضا را پیمایش می کند. به حداکثر سرعت صوت در یک ارتفاع معین ماخ یا Mach می گویند. به این ترتیب سرعت 120 کیلومتر در ساعت تقریباً مقداری معادل 0.1 ماخ داشته و سرعت 950 کیلومتر برساعت تقریباً معادل 0.9 ماخ است (البته بیان سرعت به کیلومتر در ساعت برای درک بهتر است، چه، در غیر اینصورت واحد سرعت هواپیماها بیشتر بر حسب نات یا Knot که معادل 1822 متر است محاسبه گردیده و ارتفاع آنها نیز بر حسب پا یا Foot که هر فوت معادل تقریباً 0.35 متر است محاسبه می شود). سرعت ماخ توسط فرمول سرعت "هواپیما ÷ سرعت صوت محیط" محاسبه می شود.
در حدود سرعت صوت، به دلیل فشردگی بیش از حد هوا در مقابل لبه حمله بال هواپیما، نیروی "برا"ی هواپیما به شدت کاهش پیدا کرده و بالعکس نیروی پس کشنده یا Drag آن به شدت افزایش پیدا می کند؛ تا جایی که بسیاری در زمان های گذشته عقیده داشتند که عبور از چنین سرعتی برای اجسام پرنده ساخت دست انسان غیر ممکن می باشد، اما ورود موتور جت به عرصه هوانوردی، این رویا رنگ واقعیت به خود گرفت. چرا که اگر یک هواپیمای ملخ دار در سرعت 700 کیلومتر بر ساعت به 1000 اسب بخار نیرو نیاز داشته باشد، در سرعت 1000 کیلومتر بر ساعت، همین هواپیما به 30,000 اسب بخار نیرو جهت پرواز نیز خواهد داشت. به همین دلیل این حد را (دیوار صوتی)، Sound Barrier نامیده و گذشتن از آن را غیر ممکن می دانستند. 
[تصویر:  3e849e8979c95b0f.jpg]
تصویری از تشکیل یک رنگین کمان در هنگام شکستن دیوار صوتی به وسیله F_15 به دلیل برخورد نور خورشید و زاویه دید بیننده

چگونگی شکستن دیوار صوتی:


با نزدیک شدن هواپیما به سرعت صوت، تولید امواج ضربه ای یا Shockwave ها بر روی بال ها شروع می شود. هر چه سرعتی که هواپیما در آن سرعت موجب تولید امواج ضربه ای می شود بیشتر باشد، آن هواپیما از آیرودینامیک بهتری برخوردار است. این امواج حالتی را شبیه به کوبیدن رو بال ها پدید می آورند و این حالت ناپایداری تا جایی ادامه می یابد که ممکن است فرامین هواپیما به کلی از دست هدایت کننده آن بیرون رود. سرعتی را که تولید امواج ضربه ای در آن برای یک هواپیما شروع می شود، عدد ماخ بحرانی یا Critical Mach می نامند. اما بعد از شکست دیوار صوتی و گذشتن از آن این حالت از بین رفته و فرامین به حالت اصلی خود باز می گردند. گفتیم که نزدیکی هواپیما به سرعت صوت، تولید امواج ضربه ای را در پی دارد. هر موجود پرنده ای در حالت پرواز، فشار های گوناگونی تولید کرده و فشار های متفاوتی نیز از سوی او بر محیط اعمال می شود و عملاً نظم فشار محیط را بهم می زند. تا قبل از سرعت صوت، هر موجی که از سوی هواپیما تولید می شود، از آن دور شده و اثری بر آن نخواهد داشت. اما با تقرب هواپیما به سرعت صوت، دیگر تقریباً امواج فرصت دور شدن از لبه حمله بال هواپیما را نداشته تا جایی که دیگر اصلاً موقعیتی برای فرار آنها وجود نداشته و چون هواپیما نیز همسان با سرعت صوت حرکت می کند، صدای تولید شده توسط هواپیما در هر لحظه جمع شده و با تجاوز از سرعت صوت، صدای مهیب و انفجار مانندی به گوش می رسد که همان نتیجه شکستن دیوار صوتی است.
[تصویر:  soundbarrier1.gif]
[تصویر:  soundbarrier.gif]
[تصویر:  gtmach.gif]


رای ورود به دانشگاه شهید ستاری تهران و خلبان شدن مقاله ی زیرو بخونید.

بعد از تاسیس دانشکده پرواز تا سال 82 پذیرش داوطلبان از دو گروه آزمایشی تجربی و ریاضی به صورت نیمه متمرکز از طریق کنکور سراسری بود(برای خلبانی) در سال83 بدلیل اینکه دانشجویان با مدرک دیپلم تجربی در فراگیری آموزشها نسبت به دارندگان دیپلم ریاضی ناکارامد تر بوده اند بنا شد تا فقط دارندگان دیپلم ریاضی اجازه انتخاب این رشته را داشته باشند. بعد از 2سال یعنی برای سال85 به بعد(خود سال 85 هم شامل می شود) تغییری در شیوه پذیرش داوطلبان دانشگاههای افسری پدید آمد دلیل اول این بود که این دانشگاه ها از نظارت وزارت علوم خارج شدند ودلیل دیگر چون داوطلبان ورود به این دانشگاهها می بایست دوره 45 روزه آموزش نظامی را بگذرانند و بعد از دریافت سر دوشی شروع به تحصیل کنند باعث شد این تغییرات ایجاد شود تا دانشجویان ترم جدید را از اول مهر شروع کنند


این آزمون سال 85 در 27 خرداد برگزار شد و در سال 86 در 6 اردیبهشت پس بنابراین هنوز این آزمون تاریخ مشخصی ندارد وکمی مجهول الزمان است پس علاقه مندان باید از اواخر بهمن ماه گوش به زنگ باشند تا دچار مشکل ثبت نام نشوند .

ستاری تلفن : 66690066 (فقط حوزه برگزاری آزمون می باشد )




اما کمی درمورد آزمون: 1- حد اکثر سن 20سال برای ثبت نام(برای خلبانی) –حداقل معدل کل 14-سعی کنید اگر از خانواده شهدا(درجه 1) یا آزادگان یا نظامیان یا جانبازان نیستید حداقل کارت فعال بسیج بگیرید -منبع سولات همان منبع سوالات کنکور سراسری است -شما برای ثبت نام ممکن است بسته به شهری که در آن زندگی می کنید مجبور شوید به شهری همجوار سفر کنید- نتایج این آزمون حدودا 3 الی 4 هفته بعد مشخص می شود بعد ازآن طبق برنامه زمانی که از طرف حوزه امتحانی به شما می دهند باید به تهران -میدان جنگ مراجعه کنید اما در آنجا چه خواهد گذشت...


این مرحله که عمدتا 3روز در تهران برگزار می شود شامل موارد زیر است:


1-معاینات پزشکی(8-9 مرحله در روز اول):


قبل از هر چیز به داوطلب یک کارت می دهند(1000تومان از او دریافت می شود) که هنگام مراجعه به هر پزشکی باید آن را همراه داشته باشد


1-پس از ورود به سالن داوطلب لباسهایش را در آورده و به صف مراجعین به پزشک اول می پیوندد آنجا در صورت متعادل نبودن وزن و قد یا وجود جراحات ناشی از تیغ یا چاقو یا فاصله بین دو زانو بیش از یک عرض قنداق تفنگ یا شکشتگی قسمتی از بدن فرد مردود می شود (کارت او مهر وامضا نمی شود )


2-پزشک دوم : در اتاقکی مخصوص دکتر بیضه ها و آلات جنسی داوطلب را معاینه می کند اگر سابقه بیماری ms یا چسبندگی داشته باشد یا اینکه افرادی که عادت خود ارضایی دارند مردود می شوند


3-پزشک سوم: داوطلب به چشم پزشک مراجعه کرده و چشم او در سه مرحله میزان دید(10/10) آستیکمات(تا25صدم اشکال ندارد) و کور رنگی معاینه می شود


4-پزشک چهارم : دندان پزشک دندانها و لثه های داوطلب را معاینه می کند در کل قانون است افرادی که بیش از 4 دندان پر شده دارند یا یک دندان کم دارند مردود شوند و اما گاه این گونه است و گاهی نه که توسط همان دکتر تشخیص داده می شود همچنین افونتهای دهان و دندان موجب امضا نشدن کارت فرد می شود


* همه افرادی که مسواک نمی زنند دچار بیماری دهان و دندان هستند


5-پزشک پنجم : قلب داوطلب را معاینه کرده و اکو می گیرد فشار خون او نیز گرفته می شود در صورت وجود بیماری قلبی و فشار خونی داوطلب مردود می شود


6-پزشک ششم: اعصاب داوطلب را می سنجد ( شخص ایستاده و دستان خود را رو به جلو باز نموده اینجا دکتر از او سوالاتی می پرسد(مثلا اسفند را از چب بگو و... که شاید 5دقیقه سوال بپرسد) در صورت لرزیدن دستها بنا به تشخیص دکتر فرد از ادامه مراحل باز می ماند


7- پزشک هفتم: حلق و بینی داوطلب را معاینه کرده که فقط با نظر او داوطلب پذیرفته یا رد می شود( از جمله مردودی ها افراد دارای بیماری آسم تنگی نفس و سینوزیت هستند)


8-گوش داوطلب معاینه می شود


* از آنجایی که مراجعه کننده زیاد است و در طول همان روز بیش از 1000نفر معاینه می شوند بعضی دکترها از قبیل چشم پزشک و اعصاب و دندان شاید داوطلبانی را خیلی سخت گیرانه مردود کنند


* افراد دارای چثه کوچک و خیلی لاغر بنا به دلایل بی جهت مردود می شوند


2-روز دوم(تست ورزش )


1-چند دور دویدن دور یک میدان بزرگ 2- شنا 3- دراز نشست 4- توانایی انجام ورزشهای کششی (همه به نظر ناظر بستگی دارد)


3-روزسوم(آزمون دینی و عقیدتی و حفاظت اطلاعات)


داوطلب باید از مسائل دینی اطلاع کاملی داشته باشد (مرور رساله توصیه می شود) همچنین اطلاعات سیاسی نظیر شناخت وزرا شناخت ریس جمهوریهای گذشته و ریس جمهور کشورهای همسایه شناخت کار سه قوه و... الزامی است سرانجام داوطلب قبول شده باید منتظر اعلام نتایج در روزنامه باشد تا نامش را به عنوان قبول شده نهایی در روزنامه ببیند


اما بعد از قبول شدن نهایی


از آنجایی که تمامی داوطلبان ورود به دانشگاههای افسری باید دوره آموزش نظامی را بگذرانند و بعد از آن شروع به تحصیل کنند قبول شده گان نهایی باید در محلی که از طریق مراجع مربوطه اطلاع داده می شود برای گذراندن این دوره اقدام کنند


شروع دوره اوایل مرداد است که تقریبا مدت 2 ماه طول میکشد طی این مدت در پادگانی مخصوص (شبیه بیابان) چادر های چند نفره زده می شود و هر کس می تواند 2 پتو داشته باشد و شب را سحر کند چون فصل تابستان است شب های سرد و روزهای گرم امری عادی است و سحرگاها برای اقامه نماز صبح ساعت 3.5(سه ونیم ) بیدارشدن اجباری می باشد و در طول روز دویدنهای طاقت فرسا و سینه خیز رفتن با اسلحه و بشین پا شو با اسلحه بالای سر و امثال اینها تجربه می شود بد نیست بدونید در این مدت خانواده های شما نمی توانند خبری یا تماسی با شما داشته باشند تا بعد از به پایان رساندن دوره که در محضر فرمانده کل قوا و مقابل قران سوگند یاد می کنید و سر دوشی می گیرید


اما پس از یک استراحت کوتاه پعد از دریافت سر دوشی تحصیل در دانشگاه ستاری آغاز می شود:


این دانشگاه همان طور که در بالا گفته شد در سال68 به همت سرلشگر خلبان منصور ستاری در نزدیکی مهراباد و پایگاه هوایی یکم تاسیس شد در سال 85 این دانشگاه از زیر نظر وزارت علوم خارج شد و شرط ورودی آن داشتن مدرک پیش دانشگاهی و شرکت در آزمون اختصاصی شد و از ان پس این دانشگاه به دانشگاهی کاملا نظامی تبدیل شد تا فارغ التحصیلان (کارشناسی) دیگر اجازه شرکت در آزمون کارشناسی ارشد را نداشته باشند و ملزم به ماندن حداقل 8سال وحداکثر30 سال در ارتش باشند


رشته ها و دانشکدهای موجود:


*دانشكده پرواز : این دانشكده به دو گروه خلبانی – ناوبری و گروه مراقبت پرواز تقسیم میشود كه این سه رشته (خلبانی – مراقبت پرواز – ناوبری ) را پوشش می دهد.


*دانشكده مدیریت : این دانشكده مربوط به رشته های مدیریت دولتی و مدیریت بازرگانی است.


*دانشكده كامپیوتر : این دانشكده افسران رایانه نهاجا را تربیت می كند.


*دانشكده تكنولو‍‍ژی فرماندهی و كنترل هوایی : عنوان كلی رشته های این دانشكده كه در سالهای دور دانشكده پدافند نیز گفته میشد ، تكنولو‍‍ژی فرماندهی و كنترل هوایی است اما سه گرایش دارد كه به ترتیب اهمیت و ارشدیت عبارتند از : الف ) كنترل شكاری ب) عملیات موشك 3) اطلاعات عملیات


*دانشكده هوافضا : در این دانشكده افسران تعمیر و نگهداری هواپیما و هوافضا تربیت می شوند.


*دانشكده برق : این دانشكده رشته برق با دو گرایش قدرت و مخابرات را پوشش می دهد.


*دانشكده علوم پایه : در این دانشكده دروس عمومی رشته های مهندسی نظیر انواع دروس فیزیك ، ریاضی ، آزمایشگاهها ، معادلات دیفرانسیل و ... تدریس میشود.


*دانشكده معارف اسلامی : در این دانشكده دروس عمومی مصوب گروه معارف نظیر اندیشه اسلامی 1 و2 ، ریشه های انقلاب اسلامی،اخلاق اسلامی و ... تدریس میشود.


*دانشكده زبانهای خارجی : در این دانشكده دروس عمومی و اختصاصی زبان هر رشته تدریس می گردد.


در طول تحصیل دانشجویان دانشگاه به صورت شبانه روزی هستند و کمک هزینه تحصیلی هم دریافت می کنند ومی توانند از امکانات موجود از جمله سالن سینما اینترنت استخر شنا باشگاه بدن سازی زمین چمن و... استفاده کنند


دانشجویان باید هنگام تردد لباس و شلوار پلنگی شكل با تركیب رنگ های آبی ، مشكی ، خاكستری و سرمه ای را به تن داشته باشند و همچنین لباس رسمی و فرم نیروی هوایی ارتش برای مراسمات ، تردد و برنامه صبحگاه عمومی رسمی دانشگاه كه در روز های شنبه هر هفته انجام میشود مورد استفاده قرار دهند.


در محیط دانشگاه هر دانشجو باید به شیوه عمومی مصوب ارتش به دانشجوی ارشدتر احترام بگزارد که سرپیچی یا سستی در مسایل اینچنینی همواره شخص ارشد تر را در موضع غالب قرار داره و به ضرر پایین دست تمام خواهد شد.


برنامه عمومی دانشجویان در دانشگاه هوایی :


بیداری مصوب آجا ساعت 0500 صبح و خاموشی مصوب ساعت 2200 شب است و بایستی رعایت شود.


دانشجویان سالهای یكم دوم وسوم در خوابگه های 25 الی 30 نفره كه وسیع است زندگی میكنند. از بهم پیوستن چند خوابگاه دریك ساختمان قرار دارد گروهان یا یگان بوجود می آید كه توسط یك افسر پیاده نیروی هوایی در مقام فرمانده آن یگان دانشجویی رهبری می شود.دانشجویان سال چهارم در سوییت های چهار نفره اسكان دارند و دانشجویان خلبانی از سال سوم وارد سوییت میشوند. فرمانده موظف است با اجرای رهبری صحیح مشكلات یگان را برطرف کند. همچنین دانشجویان برای خروج از دانشگاه باید مرخصی ساعتی بگیرند اما روزهای دوشنبه و پنج شنبه از ساعت 2تا 9 دانشجویان می توانند به کارهای خود در خارج دانشگاه بپردازند


اما درمورد سال آخر: داوطلبان در این سال بنا به نمرات مکسبه تقسیم بندی می شوند در این سال نیرو هوایی اعلام میکند که به خلبانانی برای چه هواپیماهایی احتیاج دارد مثلا میگه امسال 5تا برای فانتوم 2تا برای سی 130 و... که استادان بنا به مهارت شما و نیاز نیروی هوایی دانشجویان را تقسیم میکنند تا این سال را روی هواپیمای مشخص شده آموزش ببینند ( شرکت ساها متعلق به نیروی هوایی از اینجا خلبانان مورد نیازرا جذب می کند)


البته تمام آموزشها در تهران نیست یه قسمتی هم در اصفهان است بعد از دانش آموختگی دانشجویان فارغ التحصیل شده با درجه ستوان دومی به شهرهایی که هواپیما تخصصی اونها در انجا وجود دارد اعزام می شوند در ضمن در طول مدت خدمت شاید چند بار شهری که در آن زندگی می کنید عوض شود اینم بدونید که در مدت 30 سال شما می توانید از منازل آپارتمانی که در شهرک های نیرو هوایی هستند استفاده کنید.

 

 

امکانات دانشگاه:

دانشگاه هوایی یك دانشگاه شبانه روزی است  و امكانات زندگی نظیر مسگن و خوراك به عهده ارتش جمهوری اسلامی ایران است. اما در مورد سایر امكانات دانشگاهی می توان به سالن سینما جهت نمایش فیلم و برگزاری جشن ها و برنامه های جمعی ، سایت اینترنت واقع در دانشكده رایانه ،استخر شنا ، زمین ها و سالن های ورزشی با امكانات مطلوب و ... اشاره كرد.

پوشش دانشجویان :

نظر به نظامی بودن دانشگاه پوشیدن البسه نظامی جهت تردد به قسمت های مختلف دانشگاه ضروری است.

لباس كنونی دانشجویان این دانشگاه لباس و شلوار پلنگی شكل با تركیب رنگ های آبی ، مشكی ، خاكستری و سرمه ای است و همچنین لباس رسمی و فرم نیروی هوایی ارتش برای مراسمات ، تردد و برنامه صبحگاه عمومی رسمی دانشگاه كه در روز های شنبه هر هفته انجام میشود مورد استفاده قرار می گیرد.

 


اینجا میخوام یه سری از اطلاعات در مورد بزرگترین هواپیمای جهان در اخ

ایرباس (به انگلیسی: Airbus)‏ شرکت هواپیماسازی اروپایی و سازنده بزرگترین هواپیمای جت مسافربری جهان است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر تولوز در کشور فرانسه واقع و فعالیت‌های شرکت در سراسر اروپا گسترده است.

ایرباس بزرگترین شرکت هواپیماسازی دنیا است[۱][۲][۳] و تقریباً نیمی از هواپیماهای مسافربری و غیرنظامی جهان را تولید می‌کند.

این شرکت دارای ۵۷٬۰۰۰ کارمند و ۱۶ دفتر در کشورهای آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیا است. مونتاژ نهایی هواپیماهای ایرباس در شهرهای تولوز در فرانسه، هامبورگ در آلمان، سویل در اسپانیا و تیانجین در چین انجام می‌پذیرد.[۴] این شرکت همچنین دارای شعباتی در کشورهای آمریکا، ژاپن و چین است.

شرکت ایرباس از آغاز کار در سال‌های دهه ۱۹۷۰، توسعه و استفاده از تکنولوژی‌های نوین و برتر در صنعت هواپیمایی را به ابزار اصلی پیروزی در رقابت با شرکت‌های دیگر از جمله بویینگ تبدیل کرد. فناوری‌هایی مانند استفاده گسترده از مواد کامپوزیت در سازهٔ هواپیما، کامپیوتریزه کردن بخش عمده‌ای از سامانه کنترل پرواز و نیاز به تنها دو نفر در کابین خلبان، و دیجیتالی کردن سامانه کنترل هواپیما (Fly-by-Wire) نمونه‌هایی از تکنولوژی‌های توسعه داده شده توسط ایرباس هستند که نه تنها به رشد این شرکت کمک کردند بلکه هم اکنون بصورت استانداردهایی در صنعت هواپیمایی دنیا درآمده‌اند.

ایرباس بطور مشخص شاخهٔ هواپیماسازی شرکت دفاعی هوافضایی اروپا (EADS) است. شرکت ایرباس نخست به صورت کنسرسیومی از تولیدکنندگاه هوافضا بنیان گذاشته شد. در سا

خانواده آ-۳۰۰

نخستین هواپیمای ایرباس مدل آ-۳۰۰ بود که در سال ۱۹۷۲ پرواز کرد و نخستین پرواز تجاری‌اش را در ۱۹۷۴ انجام داد. هواپیمای آ-۳۰۰ نخستین هواپیمای پهن‌پیکر دنیا است که در چیدمان کابین مسافران دو راهروی موازی دارد و درعین حال تنها از ۲ موتور جت نیرو می‌گیرد. آخرین فروند هواپیمای آ-۳۰۰ در ژوییه ۲۰۰۷ به شرکت فدکس تحویل شد و سپس تولید آن برای همیشه متوقف شده است.

هواپیمای آ-۳۱۰ پس از آ-۳۰۰ معرفی شد و در آن طول هواپیما کاهش پیدا کرده بود و بالها و موتورها تغییراتی کرده بودند.

خانواده آ-۳۲۰

مدل بعدی که یکی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری شرکت ایرباس بوده و می‌باشد، هواپیمای ایرباس آ-۳۲۰ است که در آن برای اولین بار سیستم ناوبری موسوم Fly-by-wire بکار برده شده بود[۶]. مدلهای آ-۳۱۹ و آ-۳۱۸ در حقیقت مدلهای کوچکتر آ-۳۲۰ هستند که برای بازارهای کوچکتر و همچنین بازار جت‌های خصوصی تجاری جذاب هستند. مدل آ-۳۲۱ اندکی از آ-۳۲۰ بزرگتر است و رقیب مستقیم مدلهای جدید بوئینگ ۷۳۷ محسوب می‌شود. هم‌اکنون ایرباس در حال مطالعه برای طراحی هواپیمایی جایگزین برای آ-۳۲۰ است[۷].

خانواده آ-۳۳۰ و آ-۳۴۰

هواپیمای ۴ موتوره ایرباس A340-500 شرکت اماراتی الاتحاد

هواپیماهای مدرن آ-۳۳۰ و آ-۳۴۰ به ترتیب با ۲ و ۴ موتور محصولات دورپرواز ایرباس هستند. هواپیمای آ-۳۴۰ دارای بُردی معادل ۱۶٬۷۰۰ کیلومتر است.

تانکر سوخت‌رسان ارباس

تانکر سوخت‌رسان ایرباس موسوم به ام‌آرتی‌تی (MRTT)، هواپیمایی نظامی بر اساس طراحی آ-۳۳۰ است که برای سوخت‌گیری هوایی ساخته شده است.

در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۰۸، شرکت دفاعی هوافضایی اروپا، شرکت مادر ایرباس، برنده مناقصه ساخت ۱۷۹ فروند هواپیمای ام‌آرتی‌تی برای جایگزینی ناوگان قدیمی سوخت‌رسان نیروی هوایی آمریکا شد. ارزش این معامله ۴۰ میلیارد دلار برآورد شده است. بیشتر قسمت‌های این هواپیما در کارخانه‌های ایرباس در اروپا ساخته می‌شوند و نهایتاً در مرکز جدیدی که ایرباس در آمریکا دایر کرده مونتاژ می‌شوند. این هواپیما در نیروی هوایی آمریکا با نام KC-30 شناخته می‌شود.[۸]

به عقیده ژنرال آرتور لیکت، فرمانده یگان حمل و نقل هوایی در نیروی هوایی آمریکا، هواپیمای سوخت‌رسان ایرباس در زمینه‌های زیادی از جمله ظرفیت حمل سوخت، نفر و بار از طرح جدید شرکت آمریکایی بوئینگ بسیار برتر است. این هواپیما از انعطاف پذیری بیشتری نسبت به هواپیمای سوخت‌رسان بوئینگ برخوردار است، و می‌توان آنرا سریعتر برای انجام ماموریت آماده کرد.[۹]

خانواده آ-۳۸۰

جدیدترین هواپیمای ایرباس مدل آ-۳۸۰ است که با ۲ طبقهٔ کامل، ۴ موتور و حداکثر ظرفیت بیش از ۸۵۰ مسافر، بزرگترین هواپیمای مسافربری در جهان می‌باشد. هواپیمای آ-۳۸۰ از اکتبر سال ۲۰۰۷ رسماً سرویس تجاری خود را با پرواز در شرکت هواپیمایی سنگاپور آغاز کرده است. مدل «باری» این هواپیما یعنی آ-۳۸۰-۸۰۰-اف (A380-800F) دومین هواپیمای بزرگ باری جهان پس از هواپیمای روسی آنتونوف آن-۲۲۵ می‌باشد.

برخی منابع دولتی در آمریکا احتمال می‌دهند که دولت آمریکا از هواپیمای آ-۳۸۰ برای جانشین کردن هواپیمای نیروی هوایی یکم، هواپیمای ویژه ریاست جمهوری آمریکا، استفاده کند[۱۰]. در حال حاضر هواپیمای ویژه رئیس جمهور آمریکا یک فروند بوئینگ ۷۴۷ است که در آن تغییراتی داده شده است.

سرویس و نگهداری کنکورد

تا پیش از بازنشسته شدن هواپیمای کنکورد در سال ۲۰۰۳، شرکت ایرباس قطعات یدکی و سرویس مورد نیاز کنکوردها را تامین می‌کرده است.

لیست هواپیماهای ایرباس و ویژگی‌های آنها

خانواده هواپیماهای ایرباس
 هواپیما   ویژگی‌ها   تعداد مسافر   حداکثر تعداد مسافر   تاریخ معرفی   نخستین پرواز   نخستین تحویل به مشتری   تاریخ توقف تولید   تصویر 
ایرباس آ-۳۰۰ ۲ موتور، ۲ راهرو ۲۲۸-۲۵۴ ۳۶۱ ماه مه ۱۹۶۹ اکتبر ۱۹۷۲ ماه مه ۱۹۷۴
ایر فرانس
تولید در ۲۷ مارس ۲۰۰۷ متوقف شد. Airbus A300C4-605R - Islandsflug Cargo - TF-ELW - LEMD.jpg
ایرباس آ-۳۱۰ ۲ موتور، ۲ راهرو
مدل تغییر یافتهٔ A300
۱۸۷ ۲۷۹ ژوئیه ۱۹۷۸ ۳ آوریل ۱۹۸۲ دسامبر ۱۹۸۵
هواپیمایی الجزایر
تولید در ۲۷ مارس ۲۰۰۷ متوقف شد. Fedex.a310-200.n420fe.arp.jpg
ایرباس آ-۳۱۸ ۲ موتور، یک راهرو، حدود ۶ متر کوتاه‌تر از A320 ۱۰۷ ۱۱۷ آوریل ۱۹۹۹ ۱۵ ژانویه ۲۰۰۲ اکتبر ۲۰۰۳
ایر فرانس

Airfrance.a318-100.f-guga.arp.jpg
ایرباس آ-۳۱۹ ۲ موتور، یک راهرو، حدود ۴ متر کوتاه‌تر از A320 ۱۲۴ ۱۵۶ ژوئن ۱۹۹۳ ۲۵ آوت ۱۹۹۵ آوریل ۱۹۹۶
سوییس ایر

Airfrance.a320-200.f-glgm.arp.jpg
ایرباس آ-۳۲۰ ۲ موتور، یک راهرو ۱۵۰ ۱۸۰ مارس ۱۹۸۴ ۲۲ فوریه ۱۹۸۷ مارس ۱۹۸۸
ایر اینتر

Royal.jordanian.a321-200.jy-ayg.arp.jpg
ایرباس آ-۳۲۱ ۲ موتور، یک راهرو، حدود ۷ متر کشیده‌تر از A320 ۱۸۵ ۲۲۰ نوامبر ۱۹۸۹ ۱۱ مارس ۱۹۹۳ ژانویه ۱۹۹۴
لوفتهانزا

Egypt air A321.jpg
ایرباس آ-۳۳۰ ۲ موتور، ۲ راهرو ۲۵۳-۲۹۵ ۴۰۶-۴۴۰ ژوئن ۱۹۸۷ ۲ نوامبر ۱۹۹۲ دسامبر ۱۹۹۳
ایر اینتر

CX A330-300.JPG
ایرباس آ-۳۴۰ ۴ موتور، ۲ راهرو ۲۳۹-۳۸۰ ۴۲۰-۴۴۰ ژوئن ۱۹۸۷ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۱ ژانویه ۱۹۹۳
ایر فرانس

Airbus A340 Qatar Airways.jpg
ایرباس آ-۳۵۰ ۲ موتور، ۲ راهرو ۲۷۰-۳۵۰ -350 دسامبر ۲۰۰۶ پیش‌بینی شده برای ۲۰۱۱ اواسط ۲۰۱۳
هواپیمایی TAM برزیل

A350XWB-941 ETIHAD AIRWAYS.png
ایرباس آ-۳۸۰ ۴ موتور، ۲ راهرو، ۲ طبقهٔ کامل[۱۱] ۵۵۵ ۸۵۳ ۲۰۰۲ ۲۷ آوریل ۲۰۰۵ ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷
هواپیمایی سنگاپور

Lufthansa A380 D-AIMA at Frankfurt 20100602.jpg

تاریخچه

هواپیمای ایرباس A320-200 شرکت سوئیسی Swiss International Air Lines

صنایع ارباس نخست به صورت کنسرسیومی از شرکتهای هوافضایی اروپایی بنیان گذاشته شد تا با در بازار هواپیماهای مسافربری با شرکتهای آمریکایی مانند بوئینگ، مک‌دانل داگلاس و لاکهید رقابت کند. جنگ جهانی دوم بسیاری از زیرساختارهای صنعتی اروپا ازجمله صنعت هوایی را از بین برده بود، اما همزمان باعث رشد و شکوفایی صنعت هوایی بسیار موفقی در ایالات متحده آمریکا شده بود. در سال ۱۹۶۵ در نمایشگاه هوایی پاریس، خطوط هوایی عمده اروپا مساله نیاز به هواپیمای مسافربری کوتاه‌بُرد و میان‌بُرد را به بحث و تبادل نظر گذاشتند. در همین سال، به درخواست دولت بریتانیا، شرکت هاوکر سیدلی (Hawker Siddeley) با دو شرکت هوایی فرانسوی به نامهای برُگِه (Breguet) و نور (Nord) برای آغاز طراحی نخستین هواپیمای ایرباس وارد مذاکره شد. این سه شرکت طراحی هواپیمایی با کُد HBN 100 را آغاز کردند.

در سال ۱۹۶۶ میلادی، شرکت سود آویاسیون فرانسوی (Sud Aviation)، شرکت آربایتشگماینشافت (دویچه ایرباس) آلمانی (Arbeitsgemeinschaft; Deutche Airbus) و هاوکر سیدلی بریتانیایی (Hawker Siddeley) شرکای اصلی پروژه ارباس بودند، و درخواست تامین بودجه پروژه به هرسه دولت تقدیم شده بود.

تولد آ-۳۰۰

کابین خلبان مدرن هواپیمای غول‌پیکر ایرباس A380

کُد A300 از اوایل سال ۱۹۶۷ میلادی برای نامیدن هواپیمای در دست طراحی ایرباس انتخاب شد. این هواپیما قرار بود ظرفیت حمل ۳۲۰ مسافر را داشته باشد و از دو موتور جت برای تولید نیروی پیشرانه استفاده کند.

در ۲۵ ماه ژوئیه سال ۱۹۶۷ میلادی، سه دولت اروپایی شریک در پروژه بیانیه‌ای اعلام کردند که «برای افزایش همکاری‌های اروپایی در زمینه هوانوردی، توسعه اقتصادی و پیشرفت تکنولوژیکی در اروپا، زمینه‌های لازم را برای طراحی و تولید هواپیمای ایرباس را فراهم می‌آورند.»

پس از توافق نهایی برای همکاری در پروژه ایرباس، رُژه بِتی (Roger Béteille) به سمت مدیر فنی پروژه A300 منصوب شد[۱۲]. وی فرایند ساخت و تولید هواپیما را بین شرکتهای گوناگون تقسیم کرد و این تقسیم‌بندی از آن دوره تا کنون در ساخت تقریبا همه هواپیماهای ایرباس رعایت می‌شود. بر اساس این تقسیم‌بندی قرار شد که اتاق خلبان، ابزار و ادوات کنترل پرواز، و بخش میانی زیر بدنه هواپیما در فرانسه تولید شود. رژه بیتی که از طرفداران هواپیمای جت ۳-موتوره بریتانیایی ترایدنت (Trident) بود، ساخت بالهای هواپیما را به هاوکر سیدلی در بریتانیا واگذار کرد. همچنین مقرر شد که ساخت قسمت‌های جلو و عقب و بخش میانی فوقانی بدنه اصلی هواپیما در آلمان، شهپرها و اجزاء بالها در هلند، و بالک‌های افقی عقب در اسپانیا ساخته شوند.

در ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۶۷ طی توافقی مقرر شد که شرکت سود آویاسیون فرانسوی رهبری پروژه را در دست داشته باشد، فرانسه و بریتانیا هریک ۳۷،۵ درصد و آلمان ۲۵ درصد کار را در دست داشته باشند. همچنین شرکت رولزرویس برای ساخت موتور جت برای ایرباس انتخاب شد.

در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۹۶۹، دولت بریتانیا رسماً از پروژه ارباس کناره‌گیری کرد، و دولت آلمان با استفاده از این موقعیت سهام خود را به ۵۰ درصد افزایش داد. پس از خروج دولت بریتانیا از مجموعه سهامداران ایرباس، شرکت هاوکر سیدلی بطور مستقل ساخت بالهای ایرباس را در بریتانیا ادامه داد.

تاسیس صنایع ایرباس

هواپیمای اَبَرترابری ایرباس موسوم به «نهنگ بلوگا» که مدل تغییر یافته A300-600 است و برای حمل و نقل قطعات بزرگ هواپیما بین کارگاه‌های مختلف ایرباس بکار می‌رود.

صنایع ایرباس به عنوان یک گروه اقتصادی در ۱۸ دسامبر ۱۹۸۰ تاسیس شد[۱۳]. در این گروه شرکتهای آئرواسپاسیال فرانسوی (Aerospatiale) و دویچه ایرباس آلمانی (Deutche Airbus) هریک ۳۶٫۵ درصد، هاوکر سیدلی بریتانیایی ۲۰ درصد و فوکر (Fokker-VFW) هلندی ۷ درصد سهم کاری داشتند. در سال ۱۹۷۱، آئرواسپاسیال و دویچه ایرباس جمعا سهام خود را به ۴۷٫۹ درصد کاهش دادند تا شرکت اسپانیایی کاسا (CASA) بتواند ۴٫۲ سهام کار را دریافت کند[۱۴]. در ژانویه ۱۹۷۹ شرکت هوافضایی بریتانیا (British Aerospace) که مالک جدید هاوکر سیدلی بود، ۲۰ درصد سهم کاری را از آن خود کرد.

نخستین پرواز آ-۳۰۰

نخستین مدل آ-۳۰۰ در سال ۱۹۷۲ پرواز کرد، و نخستین مدل تجاری آن در سال ۱۹۷۴ وارد خدمت شد. در ابتدا موفقیت ایرباس پیشرفت کندی داشت، بطوریکه شرکت ایرباس قبل از نخستین پرواز آ-۳۰۰ تا ۱۹۷۲ فقط ۱۵ سفارش قطعی برای این مدل دریافت کرده بود، و تا سال ۱۹۷۹ تنها ۸۱ فروند هواپیمای آ-۳۰۰ در شرکتهای مختلف خدمت می‌کردند. اما با معرفی مدل آ-۳۲۰ ناگهان ورق برگشت و ایرباس به عنوان یک بازیگر مهم در بازار هواپیمایی مسافری مطرح شد. ارباس موفق شد قبل از پرواز آ-۳۲۰ تعداد ۴۰۰ سفارش قطعی برای این مدل دریافت کند.

رقابت از راه ارائه تکنولوژی برتر

در سال‌های دهه ۱۹۷۰ و در آغاز کار ایرباس، این شرکت توسعه و استفاده از تکنولوژی‌های نوین و برتر در هواپیمای مسافربری و باری را به ابزار اصلی رقابت با بویینگ تبدیل کرد. به عنوان مثال، در نخستین مدل آ-۳۰۰ که در سال ۱۹۷۲ پرواز کرد، از بیشترین مواد کامپوزیت در ساخت بدنه هواپیما استفاده شده بود. در همان دهه، ایرباس با کامپیوتریزه کردن بخش عمده‌ای از سامانه کنترل پرواز، برای نخستین بار هواپیماهایی با بازار ارائه کرد که تنها به حضور دو نفر (خلبان و کمک خلبان) در کابین خلبان نیاز داشت. در دهه ۱۹۸۰، ایرباس برای نخستین بار سامانه کنترل هواپیما را دیجیتالی کرد که با عنوان Fly-by-Wire شناخته می‌شود و هم‌اکنون در همه هواپیماهای بزرگ بصورت استاندار درآمده است.[۱۵]

آمار فروش ایرباس

آمار فروش هواپیماهای شرکت ایرباس و مقایسه آن با شرکت بوئینگ در جدول زیر آمده است:


تعداد سفارش‌های دریافت شده برای هواپیما

۲۰۱۱ ۲۰۱۰ ۲۰۰۹ ۲۰۰۸ ۲۰۰۷ ۲۰۰۶ ۲۰۰۵ ۲۰۰۴ ۲۰۰۳ ۲۰۰۲ ۲۰۰۱ ۲۰۰۰ ۱۹۹۹ ۱۹۹۸ ۱۹۹۷ ۱۹۹۶ ۱۹۹۵ ۱۹۹۴ ۱۹۹۳ ۱۹۹۲ ۱۹۹۱ ۱۹۹۰ ۱۹۸۹
پرچم اتحادیه اروپا ایرباس ۱۲۳۱ ۵۷۴ ۲۷۱ ۷۷۷ ۱۳۴۱ ۷۹۰ ۱۰۵۵ ۳۷۰ ۲۸۴ ۳۰۰ ۳۷۵ ۵۲۰ ۴۷۶ ۵۵۶ ۴۶۰ ۳۲۶ ۱۰۶ ۱۲۵ ۳۸ ۱۳۶ ۱۰۱ ۴۰۴ ۴۲۱
پرچم ایالات متحده آمریکا بوئینگ ۴۹۵ ۵۳۰ ۱۴۲ ۶۶۲ ۱۴۱۳ ۱۰۴۴ ۱۰۰۲ ۲۷۲ ۲۳۹ ۲۵۱ ۳۱۴ ۵۸۸ ۳۵۵ ۶۰۶ ۵۴۳ ۷۰۸ ۴۴۱ ۱۲۵ ۲۳۶ ۲۶۶ ۲۷۳ ۵۳۳ ۷۱۶
منبع ۲۰۱۱: تعداد سفارش‌های دریافتی ایرباس تا ۳۱ اکتبر <http://www.airbus.com/company/market/orders-deliveries/>
منبع ۲۰۱۱: تعداد سفارش‌های دریافتی بوئینگ تا ۱۶ نوامبر <http://active.boeing.com/commercial/orders/index.cfm>
تعداد هواپیماهای تحویل داده شده

۲۰۱۱ ۲۰۱۰ ۲۰۰۹ ۲۰۰۸ ۲۰۰۷ ۲۰۰۶ ۲۰۰۵ ۲۰۰۴ ۲۰۰۳ ۲۰۰۲ ۲۰۰۱ ۲۰۰۰ ۱۹۹۹ ۱۹۹۸ ۱۹۹۷ ۱۹۹۶ ۱۹۹۵ ۱۹۹۴ ۱۹۹۳ ۱۹۹۲ ۱۹۹۱ ۱۹۹۰ ۱۹۸۹
پرچم اتحادیه اروپا ایرباس ۴۱۸ ۵۱۰ ۴۹۸ ۴۸۳ ۴۵۳ ۴۳۴ ۳۷۸ ۳۲۰ ۳۰۵ ۳۰۳ ۳۲۵ ۳۱۱ ۲۹۴ ۲۲۹ ۱۸۲ ۱۲۶ ۱۲۴ ۱۲۳ ۱۳۸ ۱۵۷ ۱۶۳ ۹۵ ۱۰۵
پرچم ایالات متحده آمریکا بوئینگ ۳۸۷ ۴۶۲ ۴۸۱ ۳۷۵ ۴۴۱ ۳۹۸ ۲۹۰ ۲۸۵ ۲۸۱ ۳۸۱ ۵۲۷ ۴۹۱ ۶۲۰ ۵۶۳ ۳۷۵ ۲۷۱ ۲۵۶ ۳۱۲ ۴۰۹ ۵۷۲ ۶۰۶ ۵۲۷ ۴۰۲
منبع: تعداد هواپیماهای تحویلی ایرباس تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱ <http://www.airbus.com/company/market/orders-deliveries/>
منبع: تعداد هواپیماهای تحویلی بوئینگ تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱ <http://active.boeing.com/commercial/orders/index.cfm?content=displaystandardreport.cfm&optReportType=CurYrDelv
ل ۲۰۰۱ میلادی، این موسسه تبدیل به شرکتی با سهام مشترک شد که در آن ۸۰ درصد سهام متعلق به EADS و ۲۰ درصد سهام متعلق به شرکت بی‌ای‌ئی سیستمز در بریتانیا بود. در اکتبر سال ۲۰۰۶ میلادی، بی‌ای‌ئی سیستمز تمامی سهام خود را به EADS واگذار کردتیارتون بذارم.

تا چند سال پيش در ايران شرکت هواپيمايي جمهوري اسلامي ايران "هما" براي تامين نيروي انساني خود در کادر پرواز آزمون هايي را برگزار ميکرد و نفرات برگزيده را براي آموزش خلباني و مهمانداري بورسيه ميکرد. اما چند سالي است که اين آزمون ها برگزار نمي شود و خود شخص بايد به آموزشگاه ها و مراکز آموزشي خلباني و مهمانداري خصوصي مراجعه کند و پس از پايان دوره هاي مربوطه با آزمون ورودي شرکت هاي هواپيمايي شانس خود را براي استخدام شدن امتحان کند. هم اکنون باشگاه هاي خلباني خصوصي در ايران که تعداد آنها بسيار کم (2 با 3 ) ميباشد فعاليت دارند و با در اختيار داشتن هواپيماهاي پايپر سسنا تکنام و ... به آموزش افراد ميپردازند.(متاسفانه سطح آموزش در برخي از اين شرکت ها بسيار پايين است و همچنين هواپيما ها از تجهيزات لازم جهت پرواز برخوردار نيستند.) مدارک خلباني غير نظامي در ايران(و بسياري از کشورها) و حداقل نيازهاي آنها : 1- مدرک خلباني شخصي (Private Pilot License) - PPL براي داشتن اين مدرک چک پزشکي سطح 2 40 ساعت پرواز(5 ساعت سيمولاتور) و همچنين قبول شدن در آزمون تئوري(سوالها کاملا انگليسي ميباشد) مربوطه و همچنين قبول شدن در چک پرواز لازم است.
۲-مدرک خلباني تجاري (Commercial Pilot License)- CPL اين مدرک که مورد درخواست شرکت هاي هواپيمايي ميباشد شامل 150 ساعت پرواز (جمعا با PPL) و چک پزشکي سطح 1 و مانند PPL قبول شدن در آزمون تئوري و چک پرواز ميباشد. مهارت پرواز با آلات دقيق (Instrument Rating) – IR اين مهارت شامل 40 تا 50 ساعت (20 ساعت سيمولاتور و 20 سعات پرواز) ميباشد قبول شدن در امتحان تئوري و عملي.(به عنوان مثال براي پرواز در ابر و يا مواقعي که ديد کم است داشتن اين مهارت ضروري است.) نکته: پيش نياز براي دريافت اين مهارت داشتن مدرک PPL و يا CPL ميباشد. نکته:مدرک CPL همانطور که اشاره شد مورد درخواست شرکت هاي هواپيمايي ميباشد و با در دست داشتن اين مدرک ميتوان به فعاليت تجاري (خلباني تجاري) پرداخت (البته IR نيز الزامي است). نکته: پس از دريافت مدرک CPL مدرک PPL باطل شده به دليل اينکه ارزش مدرک CPL بيشتر بوده و دربرگيرنده PPL نيز ميباشد. به شما توصيه ميکنم براي دريافت اين مدارک به همين ترتيبي که در اينجا نوشته شده است اقدام کنيد.(دليلشو خودتون در زمان آموزش و پرواز ها خواهيد فهميد) هزينه هاي آموزش: طبق آخرين اطلاعاتي که بدست آوردم هزينه PPL شامل کلاس تئوري و پرواز بين حدود 5 ميليون تا 5 ميليون و نيم ميباشد(تومان) و براي CPL بين حدود 15- 18 ميليون ميباشد(شامل PPL نيز ميباشد. يعني در کل PPL CPL) و براي IR حدود 4- 5 ميليون. بعد از قبولي در امتحاناتي که از سوي سازمان هواپيمايي کشوري برگزار ميشود(تئوري و عملي) شما ميتوانيد در آزمون ورودي شرکت هاي هواپيمايي شرکت کنيد . مدرک تحصيلي : ديپلم به بالا (ديپلم رياضي بهتره اما خيلي تفاوتي نداره و ساير ديپلمه ها هم ميتوانند در آزمون ها شرکت کنند.) شايد براي استخدام ديپلمه هاي رياضي تقدم داشته باشند. اما فكر نمي كنم مثل گذشته در اين مورد تاكيد داشته باشند.